Wilco reist via Engeland naar Nepal
Na een geweldige avond 'cocoonen' met Sylvia en de kids vertrok ik zaterdagmorgen richting Derbyshire om Neil en David te ontmoeten. Via België kwam ik ruim op tijd aan voor de boot die me van Calais naar Dover zou brengen. Aan boord genoot ik van de overheerlijke broodjes gehaktbal die mijn vader me traditiegetrouw voor elke trip of vakantie mee geeft.
De oversteek verliep vlekkeloos en ik genoot van de ruim anderhalf uur relaxen. Aangekomen in Dover moest ik even schakelen (letterlijk en figuurlijk), in Engeland rijden ze namelijk aan de linkerkant van de weg. Deze 'beproeving' mocht ik ongeveer 400 kilometer ondergaan. Voor mensen die willen weten wat autisme nu betekent of hoe iemand met een autisme spectrum zich voelt, bedacht ik onderweg het volgende. Autisme wordt omschreven een stoornis over de manier waarop een persoon informatie tot zich neemt. Prikkels vanuit de omgeving, zoals het ruiken, het horen en het zien komen anders binnen en worden dan ook op een andere manier verwerkt. Daarnaast is er moeite met het leggen van verbanden van de 'signalen' die binnen komen. Stel je dus voor dat je het plaatje in je hoofd hebt dat je op een (snel)weg rechts moet rijden. Plotseling duikt er een gigantisch bord op dat zegt dat je links moet rijden en de dame van je navigatiesysteem schreeuwt 'hou links'. Achter je duikt een auto met een loeiende sirene op, de ruitenwisser van je auto probeert de regen ervan af te houden, de borden langs de weg duiden de afstand aan op een andere manier die je in je hoofd hebt en tot slot valt het beeldscherm uit van je navigatie systeem ook nog eens uit terwijl je de weg niet weet. Dit geeft je absoluut geen zeker gevoel. Sterker nog, al je zekerheden vervallen plotseling.
Uiteindelijk kwam ik rond 19.00 uur Nederlandse tijd aan bij het huis van Neil waar hij, David en zijn vriendin Lindsey me warm verwelkomden. Na een lekkere kop thee met melk en suiker 'English Style' zijn we even naar de lokale pub geweest voor een welkomstdrankje. De volgende dag bood de familie van David en Neil ons een heerlijke lunch aan. De ouders en overige familie zat samen met ons aan een lange tafel in de Pub. De warmte en de liefde, ook naar mij, zorgde ervoor dat het een onvergetelijke middag werd. Tegen de avond werden we naar de trein gebracht en voor mijn gevoel begon de reis nu pas echt. De treinreis naar Birmingham verliep goed en tegen tien uur 's avonds vlogen we naar Dubai. Onderweg genoten we van een heerlijke warme maaltijd en een mooie film waarna ik nog even lekker voor drie uurtjes in slaap viel. Aangekomen in Dubai hadden we maar liefst acht uur de tijd voor de aansluitende vlucht richting Kathmandu, Nepal.
Wetende dat in Dubai het hoogste gebouw ter wereld staat, konden we het niet laten om daar een bezoek te brengen. De Burj Khalifa is 828 meter hoog en hypermodern, maar....... kan absoluut niet tippen aan de schoonheid en het authentieke van de Zwolse Peperbus. Op facebook en op twitter (AutismeSportief) geef ik af en toe een korte update dus wanneer iemand dit wil volgen, nodig ik je van harte uit...
