Wilco Voulon bereikt Mount Everest Base Camp
ZWOLLE - Zwollenaar Wilco Voulon van de stichting Autisme Sportief maakt met twee Engelse vrienden Neil Cottam en David Slater een moeilijke en niet-ondersteunde, late-winter trek naar het gebied van de Mount Everest Base Camp in Nepal. Dat hebben ze nu bereikt. Wilco doet verslag:
Madness... ‘One step beyond’..... Wie kent de popgroep niet? Gekleed in een strak pak produceerden deze Engelse gasten hit na hit. De grootste hit is wellicht ‘One step beyond’. ‘One step beyond’, stap voor stap zo liepen Neil, David en ik de afgelopen weken door het Himalaya gebergte. Blaren op de voeten, striemen op de rug van de rugzak, verkrampte spieren maar samen en nooit alleen ‘One step beyond’. We hadden elkaar keihard nodig, de ene keer om iets aan te geven, de andere keer om elkaar letterlijk en figuurlijk op te beuren en soms om even niets te zeggen. ‘One step beyond,’ stap voor stap naar ons doel: een late winter-trek naar het Base Camp van de Mount Everest op 5.360 meter. En we kregen het niet voor niets...
Woensdag 15 februari, de dag nadat ik de envelop had opengemaakt die Sylvia me had meegegeven met daarin een lieve Valentijnskaart met daarop woorden geschreven die me mentaal nog sterker maakten, vertrokken we vroeg uit Lobuche op 4.950 meter richting Gorak Shep op 5.170 meter. In Lobuche hadden we na aankomst nog een kleine hoogte acclimatisatie wandeling gemaakt naar een nabij gelegen berg die neerkeek op een gletsjer. We voelden ons ‘top of the world’ en luidkeels zongen we de Engelse klassieker ‘Always look on the brightsight of life’ want ons moraal was hoog.
Het was ontzettend koud en de gure wind maakte het nog kouder. De route begon vlak richting een vallei en daarna omhoog met bochten. Het ruige terrein zorgde ervoor dat er moeilijk tot niet een pad te volgen was. Toen we in Gorak Shep aankwamen, liepen we rechtstreeks naar de eerste de beste ‘lodge’. Een lodge is niets meer en niets minder dan een ruimte waar een kachel staat die op hoogtes waar wij ons bevinden worden gestookt met de uitwerpselen van een Yak. In een lodge kun je eten, drinken en overnachten. In de lodge waar wij aankwamen bestelden we drie warme chocolademelk en kropen we dicht tegen de kachel aan.
De bedoeling was om vanaf Gorak Shep rechtstreeks door te lopen naar Mount Everest Base Camp. Maar we kregen het niet voor niets. De kou, de toenemende wind en de dunne sneeuw die viel in combinatie dat Neil zich niet helemaal fit voelde (maagklachten), deed ons besluiten om de beste van de drie lodges te kiezen en de volgende dag de stap naar Mount Everest Base Camp te wagen. Mount Everest Base Camp, zo ontzettend dichtbij en zo ontzettend ver weg. Zittend in de logde, waar we de enige drie gasten waren omdat we ver voor het trekkingseizoen uit waren en ook al omdat er maar heel weinig mensen een late winter-trek maken zonder gids, bekroop me een rotgevoel. Het zou toch niet zo zijn dat we hier een week vast kwamen te zitten door het slechte weer? We hadden volgens zeggen ook al de zwaarste storm sinds tijden in Nepal meegemaakt waardoor we door de Nepalese militairen een dag niet verder mochten in verband met omwaaiende bomen en ander gevaar. Zittend in onze slaapzak, bij de kachel speelden we met handschoenen een kaartspel. De Engelse variant van jokeren zorgde er in ieder geval voor dat de tijd voorbij sloop. Rond 20.00 uur kropen we in onze slaapzak, we mochten van de ‘lodge’ beheerder Manbir in het eetgedeelte blijven slapen omdat het op de slaapkamers veel te koud was.
Donderdag 16 februari omstreeks 06.00 uur werden we alle drie zenuwachtig wakker, Manbir de lodgebeheerder keek ons geïrriteerd aan. Dat begrepen we wel, want drie volwassen kerels die op de rug slapen omdat ze in een slaapzak liggen, produceren nu eenmaal een kakafonie van geluid waar je niet blij van wordt. We keken naar buiten, het was in ieder geval gestopt met sneeuwen, de wind bleef koud en guur en het was absoluut niet helder maar ons besluit stond vast. Mount Everest Base Camp vandaag is de dag dat je twee eigenwijze koppige Engelse gasten op bezoek krijgt samen met hun Nederlandse variant, ‘One step beyond’.
Na de Brinta en thee keken we voor de zoveelste keer op de kaart en de gegevens in het absoluut beste trekking boek ‘Trekking in the Everest Regio’ geschreven door Jamie McGuinnes. We hadden een rugzak klaar gemaakt die tussen ons drieën zou rouleren. In deze rugzak zat voldoende eten, drinken, medicatie en overige middelen om ons bij een ernstig noodgeval uit de problemen te kunnen houden. Met twee broeken aan, vier lagen bovenkleding, een muts en een buff op, zonnebril en ingesmeerd met vaseline vertrokken we om 08.00 uur Nepalese tijd ‘One step beyond’ en zonder gids....
We moesten ons in het begin enkele keren goed op de kaart oriënteren omdat er door de sneeuw geen pad te vinden was. We besloten om maar op hoogte te blijven lopen op het pad dat ook richting de Kalla Pattar op 5.554 meter liep. Op een gegeven moment, toen we alle drie toch wel heel erg kortademig werden, keek ik op mijn horloge. De hoogtemeter op mijn horloge gaf aan het einde van de trip elke keer 50 tot 100 meter lager aan dan we zaten door het verschil in luchtdruk. Deze hoogtemeter vertelde me nu dat we op 5.700 meter zaten. Ik riep Neil en David en liet ze mijn hoogtemeter zien. We keken op de kaart en zagen rechts van ons Kalla Pattar en ver, heel ver onder ons een pad dat naar links liep, links waar Mount Everest Base Camp lag. We moesten steil naar beneden afdalen naar het pad richting Base Camp, surfend over dunne en dikke stenen doken we als lachende, ondeugende puberjongetjes naar ruim beneden. Eenmaal beneden aten we uit ons meegenomen snack pack chocolade, nootjes en koekjes en dronken we ijskoude energiedrank. De laatste dertig minuten richting ons doel waren we stil en gespannen. De kou en de hoogte doet dingen met je waar je een lichaam niet op kunt trainen, diep respect met de hoofdletter R voor al die gasten, al die gasten die nu met of zonder zuurstof nog hoger gaan dan ons naar de top van de Mount Everest en andere bergen.
De laatste derig meter, in de verte zagen we de grote massieve steen liggen met daarop de letters ‘Mount Everest Base Camp’. De steen, versierd met Boeddhistische gebedsvlaggetjes. Zo ontzettend dichtbij. Ik stopte en vroeg aan Neil of hij ons Base Camp wilde binnen leiden, Neil Cottam, mijn Engelse vriend die me in mei had uitgenodigd om met hem en zijn beste vriend David Slater hun pelgrimstocht te volbrengen. Neil liep voorop, ik sloot achter David aan.... ‘One step beyond’. Langzaam liepen we naar de steen waar we 11.01 uur exact aankwamen. Geen overdreven gejuich maar een warme knuffel aan elkaar en een dikke kus op de wang. Alle pijn en mindere prettige gevoelens van de bijna drie afgelopen weken maakten plaats voor een intens gelukkig gevoel... we Chased the Rainbow.
Neil pakte zijn tripod en zette daar zijn camera op, zette de zelfontspanner aan en maakte de eerste foto’s van ons in Mount Everest Base Camp. Daarna pakten we allemaal de momenten voor onszelf. De kou was even vergeten en we deden de dingen die we hadden voorgenomen. Ik zette de wandelstokken tegen de steen met daarop de tekst ‘Mount Everest Base Camp’, de wandelstokken die ik van Sylvia, Ruby en Gwyn voor mijn verjaardag had gekregen. De wandelstokken die mijn steun en toeverlaat moesten en zouden zijn deze trek legde ik vervolgens op de gevoelige digitale plaat vast. Vervolgens zocht ik zorgvuldig vier kleine steentjes bij elkaar, vier steentjes die ik meenam als souvenir voor de mensen waar ik zoveel van hou. Last but not least en in het kader van belofte maakt schuld haalde ik ‘HET’ shirt uit de rugzak, ‘HET’ shirt dat ik al drie weken bij me had en maar op een moment zou dragen. Het shirt dat me was aangeboden door de shirtsponsor van FC Zwolle, Huisman Bouw, tevens partner van mijn stichting Autisme Sportief. Neil zette zijn tripod weer in positie en samen met twee supporters van het Engelse Derbyshire hielden we trots het FC Zwolle shirt omhoog. Want eerlijk is eerlijk, dan kun je wel weken een regenboog achterna jagen maar voetbal blijft de belangrijkste bijzaak van de wereld en FC Zwolle bereikt dit jaar natuurlijk de top van de Mount Everest in de Jupiler League.
Degene die in het bezit wil komen van dit unieke shirt dat op ongekende hoogte is geweest, kan hier op bieden via Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft JavaScript nodig om het te kunnen zien. . De opbrengst komt ten goede aan sport en recreatie ondersteuning voor kinderen en jong volwassenen met een autisme spectrum stoornis (www.autismesportief.nl).
