ZAC’ster Lisa-Marie Bosma zet stap voor stap na helse blessure
(door Erik Riemens)
AMATEURVOETBAL - Lisa-Marie Bosma is op de weg terug. De ZAC-aanvalster liep vorig jaar in het verre Zeeland in een duel met de keepster van Kloetinge een dubbele beenbreuk en een breuk in de enkel op. De weg naar herstel is niet alleen lang, maar is er ook eentje met verdriet, vallen, opstaan en weer doorgaan. “Ik vroeg mij regelmatig af: waarom lukt mij dit niet?”
De 29-jarige Zwolse vertelt openhartig en monter over het hersteltraject dat nu dus al bijna een jaar duurt. “Er werd mij verteld dat ik moest rekenen op een half jaar voordat ik weer gewoon kon lopen en op een jaar voordat ik mocht sporten. Het eerste dat ik in het ziekenhuis te horen kreeg, was dat ik mij moest afvragen of dit niet het einde van mijn carrière zou zijn. Natuurlijk heb ik getwijfeld, want ik heb veel pijn gehad, tot aan uitputting toe en het was echt een lastige tijd, maar ik ben ook best wel trots op mezelf wat ik bereikt heb. Ook ben ik dankbaar. Iedereen heeft mij echt zo geholpen en belangstelling getoond. Van mijn vriend, familie tot mijn teamgenoten die bijvoorbeeld lunch kwamen maken. Soms voelde ik mij zelfs een beetje bezwaard.”
Gruwelijk mis
Terug naar 24 mei 2025. ZAC speelt een nacompetitieduel om promotie in het Zeeuwse Kloetinge. Na een busreis van bijna drie uur, zegeviert ZAC met 1-2. Maar daar heeft niemand het over. Al na tien minuten gaat het gruwelijk mis voor aanvalster Bosma, als zij de doelvrouw van Kloetinge wil omspelen.
“Ze dook in een duel met mij op de bal. Daardoor kwam mijn rechtervoet scheef te staan onder mijn enkel en waren mijn scheen- en kuitbeen helemaal doormidden. Ook zat er een breukje in mijn enkel. Ik weet nog dat ik eerst helemaal geen gevoel meer had in mijn voet en dat ik heel hard gilde. Er werd om een brancard geroepen, maar dat wilde ik niet. Een ambulance kwam er sowieso niet, want dat doen ze alleen met open beenbreuken. Ik probeerde er nog wat op te leunen, dacht dat ik hinkelend het veld afkon, maar vanwege de helse pijn moest ik toch toegeven aan de brancard.”
”De meeste ziekenhuizen vonden mijn situatie niet urgent genoeg, ook omdat het ‘maar’ om één been ging. Er was één ziekenhuis waar ik wel terecht kon, maar dan moest ik drie uur wachten en kon ik net zo goed naar Zwolle gaan. Gelukkig was de moeder van Kim en Fleur Lubbinkhof met de auto. Zij bood meteen aan dat ze mij naar Zwolle wilde vervoeren. Ik voelde mij toen wel bezwaard, want haar dochter Kim was heel lang geblesseerd geweest en voetbalde nu voor het eerst. Bovendien maakte zij ook nog eens het winnende doelpunt, dat heeft zij nu allemaal moeten missen.”
Voetbalschoenen
”Ik weet nog dat ik mijn been in de auto op mijn voetbaltas legde. Op zich viel mij de autorit van 2,5 uur nog wel mee, maar dat kwam waarschijnlijk doordat ik in shock was van de pijn. Ik heb onderweg nog een paar keer gebeld. Mijn voetbalschoenen zaten bovenin in de tas, die voelde ik bij iedere beweging wel steeds door de tas heen.” Eenmaal in Zwolle in Isala werd de schade bekend. “Op de CT-scan was te zien dat mijn scheen- en kuitbeen helemaal doormidden waren. De breuk zat net bij het enkelgewricht, de enkel was ook gebroken. Ik herinner mij nog dat ik toen voor het eerst een paracetamol kreeg. Vervolgens kreeg ik er gips omheen. De artsen zeiden dat ze hoopten dat één operatie genoeg zou zijn. Ruim twee weken later werd ik geopereerd, inmiddels zat ik aan de morfine. Alles werd vastgezet met vier platen en acht schroeven. Een pin was gelukkig niet nodig en het bleef bij één operatie van drie uur.”
Bosma wachtte een lange revalidatieperiode. Van de keepster van Kloetinge had ze inmiddels chocolade gekregen. “De eerste twee maanden was het alleen maar liggen en wachten in een ziekenhuisbed bij mij thuis. Ik moest één been helemaal vanaf nul weer leren gebruiken. Het afwikkelen en optillen, dat ging echt zo langzaam en deed ontzettend veel pijn. Ik heb mij regelmatig afgevraagd: waarom lukt mij dit niet?”
Scootmobiel
”Het hele proces ging met ups en downs. Je wilt ook niet steeds afhankelijk zijn als je gehaald of gebracht moet worden, dus schafte ik in augustus een scootmobiel aan. In juni was ik al begonnen met drie keer per week fysio, want mijn spierkracht was helemaal weg. Sinds januari train ik eenmaal per week met de bal en op 10 maart stond ik voor het eerst met de meiden weer op het veld en deed ik wat oefeningen mee. Inmiddels werk ik weer volledig als buurtsportcoach bij SportService Zwolle.”
”Wanneer ik mijn rentree maak? Natuurlijk heb ik mezelf afgevraagd of ik überhaupt nog wil blijven voetballen, maar de artsen zeggen dat het kan. Misschien kan het dit seizoen al, maar dat is nog even afwachten. Een ding weet ik echt heel zeker: ik wil niet met angst voetballen.”