Geen hindernis te hoog tijdens tweede survivalrun
· leestijd 1 minuut SportSURVIVAL - “Oh nee, een swingover? Wat is dat?” Enkele deelnemers kijken wat angstig naar de balk waar ze overheen moeten. Waar de ervaren runners zaterdagochtend met een noodvaart door het parcours gaan, moeten de mensen later op de dag, die het voor het eerst proberen, toch even slikken. En tóch klimmen ze over die balk, ruim twee meter boven de grond. Al doende maakt de angstige blik plaats voor pretoogjes.
Wie alle hindernissen haalt, behoudt het polsbandje. Lukt een hindernis niet? Dan neemt een jurylid het bandje in. Deelnemers mogen dan wel het parcours afmaken.
In twee dagen 1500 deelnemers. De dag ervoor, vrijdag 21 juni, waagden zo’n 700 Zwolse scholieren van groep 7 en 8 zich aan het korte parcours, gevolgd door een kleinere groep kinderen tussen de 4 en de 8 jaar, die over een mini-baan renden, op het terrein van het bedrijf Overcoming Obstacles in Stadshagen. “Zo schattig”, laat vrijwilligster Linde (13) weten, “al die kleine hummeltjes achter elkaar.”
Apenkooien
Op dag twee, zaterdag 22 juni, is daar dus het echte werk. Er is een route van ruim 5 en eentje van 8 kilometer, die nog een extra lus doet langs De Stadshoeve. Heel Stadshagen is toneel voor een bonte verzameling aan houten hindernissen, langs de Milligerplas, het grasveld bij de skatebaan, de baan bij Overcoming Obstacles zelf en de ‘eindhindernis’ bij voetbalclub CSV’28.
“Dit is apenkooien voor volwassenen!” Drie dames klimmen lachend een net op. “We zijn eind vijftig, begin zestig, knap toch?” En zeker, er is geen spoortje twijfel wanneer ze besmeurd met modder de zoveelste hindernis te lijf gaan. ‘”Hier raakte ik vorig jaar m’n bandje kwijt””, verzucht er één. Wanneer ze de hindernis haalt, geven de drie elkaar een high five.
Knuffel
Deelnemer Boyd, atletisch gebouwd, een baardje en stoere blik, heeft een mengeling van modder, slootwater en zweet verzameld. Glimlachend vraagt hij na de finish: “Iemand een knuffel?” Omstanders slaan het vriendelijk af. Aan het eind richt organisator Niels Wieringa een woordje tot een deel van de 200 vrijwilligers. “Ik had samen met compagnon Jeroen een droom: een echte surivalrun organiseren. En hier staan we dan. De surivalrun van vorig jaar had nog geen 500 deelnemers. Deze was drie keer zo groot.”
Ze heffen een glas op de derde run in 2025, die mogelijk nóg groter wordt.
Met dank aan Frank van der Meijden.
