Blauwwitte bril

Een zeven. De waardering van de technisch manager voor zijn aankoopbeleid van de afgelopen transferperiode bij PEC Zwolle. Deze ruime voldoende, afgedrukt op krantenpapier staat tegenover de dikke onvoldoende die mijn club scoort op de ranglijst van de eredivisie.

We verdwijnen in de anonimiteit van de degradatiezone en bungelen uitzichtloos onderaan. De Keuken Kampioen Divisie grijnst ons supporters als een spookbeeld steeds hardnekkiger tegemoet. Tot nu toe voltrekt het nieuwe voetbalseizoen zich als een horrorfilm. Dit doet mijn clubliefde zeer.

Ik grijp alle strohalmen vast die ik tegenkom in deze lastige periode. We spelen best aardig voetbal, maar de selectie is domweg nog niet in evenwicht.

Jonge, zelf opgeleide spelers staan naast nieuwkomers die hun draai nog moeten vinden. Er is een middenvelder aangetrokken met ervaring maar die werd zelfs bij een club uit de Keuken Kampioen Divisie bedankt voor bewezen diensten. Die gaat ons niet uit het slop trekken.

De trainer verkondigt iedere dag elke minuut bezig te zijn om de ommekeer te vervullen. Een mooi streven, maar zijn materiaal is niet voldoende. Geen zeven in ieder geval. Het aankoopbeleid vertoont duidelijke tekenen van paniek.

Waar andere clubs echte versterkingen binnen halen heb ik het gevoel dat we het in Zwolle moeten doen met de kruimels die anderen achter laten. De speurtocht naar echte versterkingen faalt op alle fronten. Au!

Ik kan nog vele zinnen wijden aan de slagzij die ons vlaggenschip maakt. Maar ik heb geen zin om te zwartepieten over de bestuurlijke ,technische en communicatieve blunders die de club begaat en heeft begaan.

Tegen beter weten in stop ik met somberen. Ik volg mijn gevoel dat zegt dat mijn liefde voor PEC Zwolle groter is dan welke onvoldoende ook.

Vorige week woensdag vond ik in de thuiswedstrijd tegen Sparta een strohalmpje. Er werd zowaar aardig gespeeld. Ondanks een zeer vroege tegentreffer bleef onze ploeg het proberen. En na een minuut of acht vloog zowaar ons eerste doelpunt tegen de touwen.

De opluchting van de fans was luider dan ooit bij een goal. We kunnen het nog, brulde ik mijn voetbalmaat G. toe. En afgelopen zaterdag scoorde onze club alweer. Onze tegenstander deed dat vijf keer, maar toch… Mijn blauwwitte bril zit lekker op m’n neus.

Die thuiswedstrijd tegen Sparta gaf mij het gevoel dat met het publiek er massaal achter, er in de toekomst wel resultaatjes zijn te halen. Een fanatiek thuispubliek maakt het verschil. En ook die vierhonderd man die afgelopen zaterdag naar Utrecht reisden zien ooit de bal via binnenkant paal en lat wél over de doellijn stuiteren.

Is het sluiten van de ogen voor negativiteit struisvogelpolitiek? Ja en zeer naïef! Deze fan gedijt echter beter op zoet dan op zuur. En met horrorfilms heb ik nooit veel opgehad.

Bij mogelijke degradatie sta ik volgend jaar gewoon op de tribune te klappen als we een wedstrijdje spelen tegen Helmond Sport.

Anton Cramer