Gehoord onder de bluespoort: Bouke van Olst - ‘ik ben geboren en weet niet beter: ik word drummer’

Amper uit de luiers maar toch al weten wat je later, als je groot bent, wilt worden. Het is Bouke van Olst, drummer van bluesband Flavium, ten voeten uit. Samen met muziekmaatje Bert Vrieling, beide Zwollenaren spelen in de Apeldoornse bluesband, aan de vooravond van de release van hun nieuwste album ‘plays Peter Green’s Fleetwood Mac’. Het terras van de Chocolate Company is de gekozen locatie, Van Olst vertelt over zijn muziekleven terwijl Vrieling luistert en soms tijdens het gesprek aanhaakt.

(door: Peter de Jong)

Van Olst is geboren in Meppel, woont enige jaren in Amsterdam om via omwegen uiteindelijk in Zwolle – de Aa-landen – zijn huisje te vinden. Drummen doet hij al op zeer jonge leeftijd. De quote boven dit artikel is opgetekend uit zijn mond. Dat drummen begint thuis met potten en pannen. “Als mijn opa en oma kwamen, ik was een jaartje of 3, 4, was ik aan het drummen. Muziek aan en ik drumde mee. Ik was altijd al gek op het geven van liveconcertjes. Ook tijdens het oefenen, deed ik discolampen aan. Alsof je echt en live speelt. Dat sfeertje, zeg maar het feest brengen als je ergens komt. Dat gevoel heb ik altijd geweldig gevonden. Voor mijn gevoel was er niets anders. Dit moest gebeuren.”

Van Olst komt uit een muzikaal gezin. Vader is muzikant, bespeelt meerdere instrumenten en zit muzikaal vooral in de hoek van de jazz. Bouke’s moeder speelt blokfluit en piano terwijl zijn oma klassiek piano speelde. Zelf speelt Bouke eerst in bandjes uit Meppel om vervolgens zijn droom – wonen en studeren aan het conservatorium in Amsterdam – te realiseren. “Ik heb daar drie jaar gewoond. Mooie tijd, veel geleerd. Iets wijzer geworden in het leven, zeg maar. Voor mij was het natuurlijk een hele grote stap. Van Meppel naar Amsterdam.” Het conservatorium heeft hij uiteindelijk in Zwolle afgesloten. Hij geeft daar inmiddels al acht jaar drumles.

Vrieling neemt even het woord. “Bouke heeft internationaal getoerd met grote namen als Sister Sledge en de Temptations. Maar hij is ook een geweldige miereneuker. Als hij zelf iets niet vindt kloppen, dan wil hij het overdoen.” Van Olst spreekt zijn muziekmaatje bij Flavium niet tegen. “Als je muziek maakt, dat heb ik wel ontdekt, moet het wel op een level zijn dat het echt goed is. Goed is bijna niet te omschrijven. Dat je het zelf goed vindt en er een fijn gevoel bij krijgt. Hier kan ik mij echt mee vertonen. Dat gevoel.”

Na het afstuderen aan het Zwolse conservatorium begint Van Olst een eigen band: de Bouke van Olst band, kortweg een BVO-tje. “Jazz en fusion, zo’n band was dat. En ja, dat BVO-tje, biertje voor onderweg, herken ik wel. Met deze fusion band kwamen wij bij elkaar zonder te repeteren. Wil je echt iets, bijvoorbeeld op het North Sea Jazz festival staan, dan moet je er echt helemaal voor gaan. Op een gegeven moment werd ik meer gevraagd voor de popmuziek. Daarmee kwam ik wel steeds vaker in de hogere regionen terecht. Ik merkte dat ik met mensen in aanraking kwam (hij speelde en speelt nog steeds met Jan Akkerman/PdJ) waar ik eerst tegenop keek.”

Tien jaar geleden belt Vrieling - zanger bij Flavium - met Van Olst. De drummer van Flavium, Tim van Wijk, opvolger van een andere Zwollenaar Hans La Faille, stopt bij Flavium. Na een aantal invalsessies wordt Van Olst de vaste drummer van Flavium. “Ik vind Flavium een hele fijne band, een hele open bluesband. Met een perfecte Eric Bagchus als bassist. Eric is steady, speelt zo lekker en altijd de juiste tonen. Andere bassisten hebben de neiging om te gaan pielen. Bij hem is het nooit te weinig of te veel maar altijd goed. Als drummer krijg ik bij hem alle ruimte. Heel eerlijk, blues is niet direct mijn ding maar Flavium vind ik geweldig. Ik houd van sfeer en smaakvol, dat elk optreden een beetje anders is. Bij Flavium heb ik dat gevoel. Ik ben jong begonnen en in Meppel heb ik ook in een bluesband gespeeld. Blues kom je altijd wel tegen. Als je blues speelt, zijn er best lange stukken dat je hetzelfde speelt. Dat lijkt simpel, dan is het de kunst om er muzikaal iets moois van te maken. Elk nootje kan gewicht meekrijgen qua gevoel, timing en dynamiek.”

Vrieling tot slot: “het onderlinge respect bij Flavium is hoog. Als iemand soleert, houdt de ander zijn gemak. Met de komst van Bouke is Flavium aan het verjongen. Uiteindelijk speel je niet alleen maar voor die grijze koppen. Er staan ook jonge mensen in de zaal, dat willen wij natuurlijk ook. Om hen te confronteren met de muziek die wij spelen. Die is behoorlijk tijdloos en daar kunnen jongeren ook van genieten. Bouke speelt hard en recht, dat is wat wij zochten. Maar hij kan ook een slow blues heel mooi strak houden met zijn spel.”

Volgende week EP presentatie Hey Moocher