Tijd en stilte om te rouwen
Zakelijk nieuws lokaalIk heb in mijn leven heel wat dierbaren verloren. De eerste twee waren mijn overgrootmoeders van 94 en 95 jaar. In beide families vonden we het verdrietig maar ook “ze heeft een mooi leven gehad”. Kort daarna kwam mijn neefje van 14 jaar om door een noodlottig ongeluk. Hij bleef haken in het net van een niet verankerde goal die viel op zijn hoofd, hij was in één klap dood. Kort daarna stierf zijn moeder aan kanker en ….. het niet te overwinnen verdriet. Zij was al langer ziek en enigszins aan het opknappen. Door het verlies van haar tienerzoon heeft ze het verloren van de kanker. Ik kwam pas vanwege een begrafenis die ik leidde in Nijverdal hun gezamenlijke graf tegen… daar voelde ik veel verdriet naar boven komen.
In 2013 stierf mijn vader (77). Hij leed al lang aan dementie. En we waren ondanks het verdriet blij dat hij “over het lijden” heen was. Nog maar vier jaar geleden overleed mijn jongste broertje. Hij stapte zelf uit het leven. Het was ongelooflijk zwaar dat te accepteren en ons verdriet voelde te groot om te kunnen dragen.
In de jaren daarna heb ik enorm geworsteld met de moeite, de ‘waarom’-vragen en het verdriet. Ik merkte dat ik mijn leven vol bouwde om er maar niet te veel mee bezig te zijn. Maar het werd alleen maar erger. Een tijd geleden las ik deze gedachten: “Geef jezelf tijd en ruimte: Rouwen is een langzaam proces, wees geduldig met jezelf. En laat je emoties toe: Huilen, boos en verdrietig zijn, zijn normaal.” Sindsdien maak ik tijd vrij en zoek ik stilte om het rouwproces kans te geven.
Probeer eens voor jezelf te bedenken: Wat is voor mij de beste manier van rouwen? En welke rol kan tijd ervoor nemen in de stilte daarin betekenen?
In geval van het verlies van een dierbare, bel me gerust, waar je ook verzekerd bent.
Zakelijk Nieuws Lokaal van:
Gert Visscher
Register Uitvaartverzorger
gertvisscheruitvaartzorg.nl
Joop de Haan
