Lichaam boven logica laat kunstenaars zien die samenwerken in Zwols kunstpodium CW12

ZWOLLE - Afgelopen weekend vond de expositie Body over Mind plaats bij kunstpodium CW12. Vier kunstenaars, Marcel Goossen, Tamme de Boer, Stephanie Jansen en Peter Geerts toonden daarin hun werken als nieuw collectief; Kunstbahn. De expositie heette Body over Mind, omdat ze alle vier schilderen vanuit een lichamelijke handeling , eerder dan vanuit een vooropgezet plan (mind over body).

Hun werkwijze is hetzelfde, niet de thema’s van de werken. Ook delen ze een voorliefde voor verf. “Twee van ons werken meer abstract en de andere twee meer figuratief, maar onderling is het toch heel verschillend, ” legt Goossen uit. “Samengevat toonde Body over Mind vier verschillende visies uit de schilderkunst; ieder van ons neemt daarin een eigen plek in,” vult Jansen aan.

Met deze expositie lieten de vier kunstenaars zien dat schilderen iets fysieks is. “Tijdens het creatieve proces in mijn atelier beweeg ik veel; ik loop rond, dans, gooi soms met kwasten, doe met mijn hond een balspelletje,” vertelt de Boer. “Heel fysiek dus. Ik luister daarbij naar muziek van lp’s en muziekcassettes. Dat alles maakt iets los in mij, wat me helpt bij het schilderen.
“Voor mij begint het met een armbeweging van het penseel in de hand,” zegt Goossen. “Ik zet bijvoorbeeld met mijn kwast een streep op het doek. Door te kijken, je ogen zijn ook iets fysieks, doe je vervolgens weer iets, vanuit intuïtie. Armen, handen, ogen; ze zijn alle onderdeel van mijn lichaam.”

Met Body over Mind wilden de kunstenaars ook de inspiratie zien die ze krijgen van elkaar. Die uitwisseling vinden ze heel waardevol, ze versterkt elkaar.

“Kunstcollectief Kunstbahn is ontstaan omdat, ik spreek even voor mezelf, ik samen actiever ben dan alleen,”” legt Goossen uit. “Samen naar buiten treden vind ik makkelijker dan alleen. We zitten in hetzelfde pand en we waarderen en mogen elkaar.”
“Je praat samen over je werk, je hebt collega’s nodig, ” vult de Boer aan. Ze noemen Kunstbahn nomadisch; daarmee bedoelen ze dat het collectief in beweging is, als een nomade. “Schilderijen ontstaan ook zo; het maken is een proces, je weet van tevoren niet wat het wordt,” zegt Goossen. “Met elkaar ook; we leggen geen afspraken vast op papier. Dit collectief kan weer veranderen door samenwerking met andere kunstcollectieven, uitwisselingen. In dit pand aan de Curieweg hebben we de ruimte om te exposeren met een grote groep. Alle vier hebben we ons eigen netwerk. Door die te bundelen hebben we veel voordelen; praktische, zoals dit pand, en ook de samenwerking en het vertrouwen. Je hoeft niet alles zelf te doen. Er is daardoor meer mogelijk. We kunnen ook ingehuurd worden als groep curatoren. We zijn samen meer waard dan in ons eentje.”

Goossen vertelt dat kunstenaars steeds meer samenwerken in een collectief, ook internationaal. “Misschien gaan we wel de grens over. De naam Kunstbahn is Duits; we vonden het mooi klinken, maar je mag het natuurlijk op z’n Nederlands uitspreken. ”