Oekraïnse Ludmyla Datsjuk wil vooral ‘dankjewel’ zeggen aan al die mensen die zo behulpzaam zijn geweest

ZWOLLE - Op 24 februari 2022 begon in Oekraïne de Russische invasie, dat betekent dat het nu (bijna) drie jaar oorlog is binnen de Europese grenzen. Eén van de mensen die al bijna twee jaar in Nederland woont is Ludmyla Datsiuk. Ze vluchtte met haar zoon Bogdan (nu 15 jaar), toen was hij een jochie, nu - twee jaar later - is hij zijn moeder voorbij gegroeid. 

(door: Ingrid Oosten)

Ludmyla: “Als ik terugkijk naar de afgelopen twee jaar, dan kan ik alleen maar een groot ‘dankjewel’ zeggen, naar alle Nederlanders die ons een gevoel van welkom gaven en nog steeds geven, want eerst kende ik niemand en nu heb ik heel veel vrienden en wil iedereen ons helpen. Dat voelt zo warm.”

Ludmyla werkt in Nederland als vertaler en recruiter bij een uitzendbureau. Ze zorgt ervoor dat er nieuwe mensen aan de slag kunnen. Er werken nu vijftig Oekraïense mensen voor het uitzendbureau, die sturen stuk voor stuk hun verdiende geld naar hun moederland, zodat ze hun familie en vrienden die daar nog wonen tenminste financieel kunnen helpen. “Ja, veel mensen werken hier in de schoonmaakbranche terwijl ze in Oekraïne een goede functie hadden, maar de taal is voor veel mensen nog een barrière. Daarnaast zijn de meeste blij dat ze wat te doen hebben, omdat als ze bezig zijn, denken ze even niet aan de oorlog. Dat is ook waarom ik er zo graag werk, ik kan anderen helpen, het is dan ook meer dan een baan.”

Ludmyla volgt twee keer in de week taalles, die wordt gegeven door de gemeente, daarnaast komt ze elke dinsdagochtend in de Lutherse kerk, waar heel veel mensen haar helpen. “We komen dan met een groep Oekraïense vrouwen naar de kerk, daar steken we een kaars aan en bidden we een gebed in onze eigen taal. Daarnaast worden we geholpen met praktische hulp. Iemand had bijvoorbeeld een fiets nodig en dat wordt dan geregeld. Ze helpen ook met werk en officiële documenten, maar waar ik het meest blij mee ben is de morele steun die we krijgen.”

Ludmyla vertelt – in heel goed Nederlands - dat haar opa en oma in de Sovjettijd zijn opgegroeid. “Dat was een moeilijk en zware tijd. Mensen mochten bijvoorbeeld niet vrij naar de kerk, daarom willen Oekraïners niet terugkeren naar die tijd. Hier in Nederland voel ik me vrij en meer open. Dat vind ik zo fijn.”

Haar droom voor de toekomst? “Natuurlijk is dat vrede in Oekraïne. Als ik nu mijn familie en vrienden bel, dan zeggen ze vooral dat ze zo moe zijn. Moe van te veel stress, van steeds maar weer die aanvallen. Ik zou heel graag een brug willen bouwen tussen Nederland en Oekraïne, als de oorlog over is. Al die mensen die mij geholpen hebben wil ik mijn mooie land laten zien. En ik wil ook heel graag Oekraïne heropbouwen en dan alle ervaring en kennis meenemen uit Nederland en dan met Oekraïense en Nederlandse mensen samen bouwen aan een land, een brug bouwen. Want Oekraïne is prachtig.”