Er was eens.. een compleet gezinnetje in Dieze-Oost

Verleden week, vrijdagavond; het is rond 18.30 uur. Er verzamelt zich een groep mensen op een parkeerterrein in Dieze-Oost. Aan de kleding te zien zijn het carnavalsmensen. Dat klopt want de nieuwe Stadshoogheid Prins Pollie en zijn drie adjudanten staan klaar voor hun eerste officiële klus: de ‘vuile luier’. Aanwezig zijn ook Cor-Jan Bruggeman, voorzitter van carnavalsvereniging de Eileuvers, Jan en Lia Volkers (leden van verdienste binnen de CV Eileuvers), fotograaf Pedro Sluiter en uw verslaggever. 

(door Peter de Jong)

Het wachten is alleen nog op Sander Dol, in het seizoen 2015/2016 Prins Kinne van Sassendonk. “Waar blijft Sander”, vraagt Bruggeman hardop. Het blijkt dat Dol – hij doet zijn naam eer aan - al in de straat staat waar de ouders van baby Sam, de eerstgeborene op de elfde van de elfde, wonen. Afijn, Dol is gelokaliseerd, werkt nog enig administratief werk af bij zijn kleine bolide om zich vervolgens bij de groep aan te sluiten. Maar dan, Dol beseft dat hij niet volledig als vorst (het Vorstendom van CV de Eileuvers bestaat uit oud Eileuverprinsen en Stadsprinsen) is gekleed, kijkt in zijn auto en zegt: “ah, daar is mijn muts’’!  Ai, zeg nooit muts tegen een steek, het wordt hem vergeven.

Het moment suprême om bij de ouders van Sam aan te bellen, is nabij. De deur wordt geopend, het gezelschap wordt aan elkaar voorgesteld en wat volgt zijn de protocollaire handelingen die bij de ‘vuile luier’ horen. Dol leest de proclamatie voor, de ouders van Sam krijgen de ‘vuile luier’ overhandigd en fotograaf Pedro Sluiter maakt een aantal prettige prenten. 

Of de ‘vuile luier’ bekend was bij Woytek en Suzanne Bode, de ouders van Sam en de tweeling Elia en Tyas? Woytek: “Nee, niet bekend. Toen wij in het ziekenhuis waren kwam vlak na de bevalling de coördinator naar ons toe en vroeg of wij onze gegevens wilden delen met de Eileuvers. Dat ging dus over de ‘vuile luier’, voor ons het eerste moment dat wij daarvan op de hoogte waren. Wij zijn niet opgegroeid met carnaval en komen beiden uit een gebied waar carnaval niet heel actief was. Nu wij het weten vinden wij de ‘vuile luier’ een ludiek idee.”

Was het zoeken naar een naam voor de baby eenvoudig?
“Was best moeilijk en heeft eventjes geduurd. Je hebt natuurlijk onze achternaam, onze namen, namen van de tweeling en meer voorkeuren. Er zijn best wel veel redenen om een naam mooi te vinden. En dan moet je het samen ook eens worden. Sam was voor ons beiden de juiste keuze. Een keuze die je pas echt beseft als de baby er is. Dan heb je het gevoel, dit klopt gewoon. Op de dag van de geboorte ga je de naam echt gebruiken, je hoort de naam van onze jongens, ja dan gaat het een beetje leven.”

Sam is jullie derde kindje, wat verandert er dan binnen het gezin?
“Wij hebben het geluk dat Sam heel rustig is en het heel goed doet. Ze lijkt weinig problemen te hebben waardoor ze gaat huilen uit ongemak. Onze jongens vragen nu veruit de meeste aandacht. De nachten zijn wat vervelend omdat je nu niet kunt doorslapen. Het zijn korte stukjes van rust. De energie die de jongens overdag vragen, maakt het zwaarder. Wij waren gewend om twee baby’s tegelijk te doen. Bij de geboorte van de tweeling wogen zij slechts twee kilo, waren niet sterk genoeg voor borstvoeding en kregen in het ziekenhuis sondevoeding. Thuis moesten wij melk kolven, flesje geven, melk in de koelkast zetten, opwarmen, flesjes schoonmaken. Een hele klus, daar zit een verhaal aan vast. Met Sam hebben wij een baby die borstvoeding krijgt. Dus ja, relatief gezien hebben wij onderbroken nachten maar wat wij nu in de nacht moeten doen is peanuts vergeleken met de tweeling.”

Is het gezinnetje Bode nu compleet?
“Zo voelt het wel. Laatst liepen wij met Sam in de kinderwagen buiten en de jongens eromheen. Het was een hele koude dag, zonnig maar met een koude wind. Toen hadden Suzanne en ik wel het idee van, nu is het compleet. Het was ook een bijzonder moment, beetje euforisch.”

Na het officiële deel in huize Bode krijgt het Eileuver gezelschap heerlijke cake, aangeboden door de oma van Sam en de tweeling. Gezellig waarna heel zachtjes het Zwolse volkslied ‘ik ben een Zwollenaar’ wordt ingezet. Niet te hard want de kleine Sam sluit graag even haar oogjes. En, zoals het in een sprookje eindigt, ze leven nog lang en gelukkig!