Wielrenster Malou Eisen gaat altijd voor de max
· leestijd 2 minuten SportWIELRENNEN - In nog geen jaar tijd was ze actief op het WK Gravel voor amateurs, waar ze derde werd en in de Tour des Femmes. Wielrenster Malou Eisen uit Zwolle - volgende week wordt ze 26 jaar - houdt in alles de vaart erin. “Sommige mensen zeggen dat het mij aan komt waaien, omdat ik de juiste mensen om mij heen heb.”
(door Erik Riemens)
Zondag kwam Eisen in de Mirabelle Classic na 108 kilometer als vierde over de meet. In datzelfde Frankrijk koerste ze in begin augustus de negen etappes in de Tour des Femmes. Demi Vollering, de kersverse wereldkampioene won. Eisen finishte net in de top 100, als nummer 97. “Fantastisch om zoiets unieks mee te maken. Het publiek, de media en alles eromheen. Het is gewoon een supergroot event op het hoogste niveau. Helaas had ik wat fysieke problemen met mijn voeding. Zo hoopte ik op de Mont Ventoux op een goede dag, maar dat lukte daardoor niet. Wel heb ik ontzettend veel geleerd. Zo zat ik twee weken ervoor pas voor het allereerst op een tijdritfiets.”
Sneltreinvaart
Die opmerking typeert precies hoe de wielercarrière van Eisen zich heeft ontpopt. In een sneltreinvaart. Ze deed eerst aan atletiek bij AV PEC, waar ze middellange afstanden liep. Door een blessure probeerde Malou een oude racefiets van een vriendin van haar moeder uit. Dat was leuk, maar niet meer dan dat. “Ik was een beetje aan het freewheelen met sporten. Waar ik zin in had, deed ik.”
Daarna volgde ze de CIOS-opleiding bewegingsagogie, een cursus sportmassage en startte een eigen bedrijf. Op die manier kwam ze als soigneur op het EK baanwielrennen in 2023 in Zwitserland terecht.
“Ik wilde voelen wat de renners meemaakten. Als het kon fietste ik mee en werd ik geattendeerd dat ik daar iets mee moest doen. Ik ben fanatiek en als ik iets wil doen, dan wil ik niet alleen kijken wat erin zit, maar ook het maximale eruit halen. Altijd. Toch had ik toen niet het idee om prof te worden. In 2024 was ik in Amsterdam aan het baanwielrennen. Iemand van de Australische Liv Ajuca Jayco ploeg zag mij rijden en nodigde mij uit om mee te fietsen op trainingskamp in Nederland en Spanje. Vervolgens kreeg ik na een half jaar een stagecontract bij VolkerWessels, inmiddels heb ik voor twee jaar getekend en ben ik fullprof.”
Klimgeit
”Natuurlijk gaat het allemaal heel snel. Sommige mensen zeggen dat het mij aan komt waaien, omdat ik de juiste mensen om mij heen heb. Nou, ik wil zelf nog iedere dag beter worden en blijf kritisch op mezelf, net zolang totdat ik het zelf goed genoeg vind. Ik train bijna 20 uur per week en heb gemiddeld zo’n 50 koersdagen. Soms train ik met Kirsten Wild, zij heeft natuurlijk heel veel ervaring. Met haar kan ik veel sparren en kennis opdoen. Bijvoorbeeld dat voldoende rust en ontspanning ook belangrijk zijn.”
”Ik word een klimgeit genoemd, ben minder een sprintster, dat weet ik inmiddels wel, maar verder ben ik nog wat zoekende. Ik wil beter worden in het klimmen, maar mij ook ontwikkelen in een knechtenrol. Afgelopen jaar heb ik aan de basis gewerkt, mijn wedstrijden redelijk constant gereden, eigenlijk zonder échte pieken. Nu wil ik mij serieus meten in de lange en slopende wedstrijden. Finales en uitslagen rijden. Daar wil ik nu echt naar toewerken.”
