Tevreden?
· leestijd 1 minuut AlgemeenNog acht keer naar Johnny Jansen en zijn jongens kijken en dan is de beker met zuur na twee jaar leeg. Vorige week kwam dan eindelijk het bericht dat je al lang kon zien aankomen, trainer Jansen is na dit seizoen klaar in Zwolle. Hoera!
De geboren en getogen Fries is hier nooit geliefd geweest. Het merendeel van de supporters heeft weinig genoten van zijn twee jaar Zwolle. Het voetbal was lafjes, behoudend, te vaak teveel door de ondergrens. Kortom, weinig aantrekkelijk en saai voetbal schotelden hij en zijn team ons voor. Met name teveel thuiswedstrijden waren zeker dit seizoen niet om aan te zien. Te vaak was ik te blij dat ik naar huis mocht.
U weet het, alles waar ‘te’ voor staat is slecht, behalve tevreden.
Tevreden ben ik over het afscheid, ontevreden ben ik met de prestaties. PEC Zwolle maakt het wel erg spannend deze weken. Tegen Sparta zag ik geen opgestroopte-mouwen-voetbal. Er werd een punt meegenomen terwijl het er drie hadden moeten zijn. Nog steeds klinken de alarmbellen niet echt door bij Jansen en zijn team. Het is allemaal zo ideale-schoonzoon-achtig.
Dan komende zaterdagavond, de dood of de gladiolen tegen RKC. Ik ben pas tevreden als die pot wordt gewonnen. Echter PEC Zwolle op zaterdagavond onder Jansen in eigen stadion heeft tot nu eerder onvrede dan tevredenheid opgeleverd. Behalve thuis tegen AZ, PSV en Utrecht werden er geestdodende potjes voetbal afgewerkt. Alsof het team bevangen is van Ceintuurbaan-stress.
En Jansen, met zijn handen in zakken langs de lijn kijkt hoe zijn spelers worstelen. Met zichzelf, met de bal, met de tegenstand. Daar zit zijn zwakte. Hij weet zich geen raad en voert wanhopig onnavolgbare wissels uit.
We hebben lang moeten wachten op het aangekondigde afscheid. Waarom toch? Het blijft nog steeds oorverdovend stil aan de Ceintuurbaan als het gaat om visie, beleid en de koers voor de komende jaren. Uiteraard is dat deels afhankelijk of we volgend jaar ook eredivisie spelen. Maar een visie? Nog steeds niets.
Goed, tussen alle somberheid en kritische kanttekeningen zie ik ook een lichtpunt. Onze held Ryan Thomas is terug en dat scheelt dé slok op de borrel. Er loopt weer een strijdbaar motortje op het middenveld die oog heeft voor de details. Deze strijder steekt weer zijn heerlijke passjes weg op een hartverwarmende manier.
Als ook dat zaterdagavond loopt, spin ik van tevredenheid.
Anton Cramer
