Van schlemiel tot held
· leestijd 1 minuut AlgemeenVorige week na Almere uit regenden mijn verwensingen als venijnige hagelstenen over de selectie van PEC Zwolle. Een zeker lijkende overwinning in vijf minuten omzetten naar een gelijkspel was nogal veel van het goede.
Na de puntendeling tegen Twente thuis op zondag klapte ik na de wedstrijd opgelucht de spelers toe. Tussen schlemiel en held ligt slechts een enkele centimeter.
Duitsers hebben er een prachtig spreekwoord voor: ‘was sich liebt, das neckt sich’. Daarmee bedoelen ze niet dat als je iemand lief vindt, je diegene de nek omdraait. Iemand waarvan je zielsveel houdt moet en kun je ongezouten de waarheid zeggen zonder te twijfelen aan de relatie. Ook als diegene in de praktijk soms hele rare dingen doet.
Dat laatste deden de schlemielen van PEC Zwolle in Almere. Niet alleen in die bewuste vijf minuten. Het eerste Zwolse doelpunt werd door de maker gevierd met arrogante gebaartjes. Als ik ergens een gloeiende hekel aan heb is het dat. In een nabeschouwing in deze krant last ik een uitspraak van linksback Floranus dat ze Almere dronken wilden spelen. Rot op met je praatjes, denk ik dan. Bij degradatievoetbal klap je er bovenop. Van minuut één tot negentig.
Zondag probeerden de gasten uit Twente vanaf de eerste minuut te imponeren. Daar zette het team van Johnny Jansen stevig schouderwerk tegenover. Niks dronken spelen, laten zien dat er in Zwolle niets te halen valt. Uiteindelijk ging er een punt mee naar Enschede. Niemand had er echter van opgekeken dat de drie punten onder de Peperbus waren gebleven. Nu resteerde teleurstelling en tevredenheid over de inzet.
Voetbal is emotie. Dat maakte de vorige week overleden Leo Beenhakker mij in zijn actieve tijd als trainer wel duidelijk. De man was één vat vol emoties en daar wist hij de juiste woorden bij te vinden. Hij sprak de taal van de tribune. Zeggen wat je denkt.
Dat gebeurt bij ons op de tribune. Of het onze gelegenheidslinksback is die in het eerste halfuur zondag geen bal goed raakte, of de etterbak in rode broek die tegen ons in de spits speelde. Beiden kregen terecht de volle laag van de tribune.
Uiteraard stonden we voor de wedstrijd met z’n allen achter PEC, toen we tachtig jaar vrij Zwolle stijlvol herdachten. Dat gevoel van samen één met de club waar je van houdt. Links of rechtsom, die liefde is onze onuitputtelijke bron van emotie.
Anton Cramer
