Na 113 jaar verdwijnt lunchroom Blocks uit de Diezerstraat

De kogel is door de kerk: lunchroom Blocks stopt met horeca in de Diezerstraat. Het pand op nummer 41, cultureel erfgoed en officieel Hofleverancier, staat te koop. De eerste ‘Zwolsche’ lunchroom, voor velen inmiddels de huiskamer van Zwolle, kampt met (te) lange werkdagen waardoor het vaste personeel tegen de grens van oververmoeidheid aanhikt. Maar ook, de huidige eigenaar Menno van Zon heeft geen opvolger. 

(door Peter de Jong)

“We zijn moe. Dorus, Jelmer, Melanie mijn vaste krachten en ik. Zeven dagen werken in de week, catering tot diep in de nacht. Ik maak weken van 85 tot zelfs 90 uur. Dat merk ik aan mijn gezondheid. Ik heb al een hartinfarct gehad. Dat zegt genoeg. Verleden jaar is mijn moeder overleden. Met als gevolg dat er nog meer taken op mij zijn afgekomen.”

Indianenverhalen

Van Zon heeft het duidelijk moeilijk met de huidige gang van zaken. Het huilen staat hem nader dan het lachen. Na lang wikken en wegen is de moeilijke keuze gemaakt om te stoppen met Blocks, voor velen in de volksmond ook wel de huiskamer van Zwolle genoemd. Niet alleen hij, want zijn vaste krachten leven met hem mee. Allemaal zijn ze moe. 

Inmiddels is het besluit om met Blocks te stoppen geen geheim meer in Zwolle. Juist dat stoppen is voor sommigen aanleiding om met indianenverhalen op de proppen te komen. Menno zou een belastingschuld hebben. “Dat is pertinent niet waar. Ik wil mijn kant van het verhaal geven en hiermee voorkomen dat er nog meer geluld gaat worden. Samen met het vaste personeel hebben wij keihard gewerkt en heel veel plezier beleefd. De jongens kennen mij door en door. Ik ben een open boek, zij weten precies wat er speelt. Het feit dat mijn oudste zoon Hugo deze zaak niet wil overnemen is mede van invloed op mijn besluit.”

“Hugo heeft aangegeven graag met mij verder te willen met de catering. De afgelopen jaren is onze catering steeds belangrijker geworden en groeit nog steeds. Wij hebben daarom besloten om onze energie en aandacht hier volledig op te focussen. En-en is niet meer mogelijk als je met de catering wil doorgroeien. Ik ben het vroeger anders gewend. Maar misschien is dat wel de gedachte van ‘old skoel’. Als ik vroeger een probleem had, zocht ik hulp bij mijn ouders om dat probleem op te lossen. Na het overlijden van hen is er voor mij geen luisterend oor meer.”

Catering

Gelukkig is niet alles een tegenslag. De catering van Blocks loopt goed. Van Zon: “daar gaan wij zeker mee door. Ik ben al naar nieuwe panden aan het kijken. Ook het carnaval gaat gewoon door. Maar je weet het nooit. Stel er komt morgen iemand met een acceptabel bod en die wil er direct in, ja dan ga ik natuurlijk. Gisteren hebben we nog een leuk feestje gegeven want onze Jelmer is door de Eileuvers gekroond tot Grootofficier in de orde van de Gouden Eileuver. Diverse grootheden van de Eileuvers waren daarbij aanwezig. Zij vroegen mij, Menno waar gaan wij nu heen met carnaval? Op papier waren wij niet hun officiële honk maar het was wel hun thuishaven.”

“Niet iedereen weet wat horeca allemaal inhoudt. Zo kregen wij mensen uit het westen die zeiden, wat zijn jullie vriendelijk, wat zijn jullie snel en wat is het hier gezellig. Heel wat anders dan het onvriendelijke gedrag van sommige lokale gasten. Maar ik ben de baas, ben altijd op mijn schip. Dat gebeurt niet zo vaak meer. In de horeca zijn maar weinig bazen die zelf ook meewerken. Melanie, Dorus, Jelmer en ik, wij zijn altijd aanwezig. Mijn drive is dat ik veel wil. Horeca in een optimale vorm met personeel die niet zeggen dat ze naar het werk gaan maar het als hun zaak zien. Helaas, met te weinig mensen kunnen wij die klus niet meer klaren. Daarom nu het bordje ‘te koop’. Met pijn in mijn hart.”