Zwolse sloeproeisters swingend naar derde plek Grachtenrace

ROEIEN - Het is stralend weer als zaterdag de Volvo Grachtenrace haar dertiende editie kent. Ruim 600 deelnemers en veel toeschouwers trotseren de tropische temperaturen en genieten van topsport op de Zwolse grachten en het Zwartewater.

(door Harry Bouwhuis)

Wat ooit in 2009 begon als de Peperbusrace, is al jaren één van de absolute topwedstrijden in een ruim aanbod aan sloepraces. Marije van de Bor, zelf sloeproeister en zaterdag speaker van dienst weet wel waarom.
“Je hebt hier de drukte van de binnenstad, een geweldig vertrek- en finishpunt en een uitdagend parcours. Zelf roei ik vandaag dus niet mee, want ik zit midden in de voorbereiding van The Talisker Whisky Atlantic Challenge. Een race van vijfduizend kilometer in december van La Gomera op de Canarische eilanden naar Antigua. Dat betekent zeven dagen per week roeien, veertig tot zestig dagen lang.”

Van de Bor doet samen met Ilse Schuurman, Ingrid Voorn, en Margot Vries, allen woonachtig in Zwolle, mee onder de naam Blue Atlantics aan deze gigantische uitdaging. “Er gaat wel heel veel tijd aan voorbereiding inzitten. Vandaar dat ik dit jaar mijn bijdrage aan de organisatie van dit fantastische evenement even op een wat lager pitje heb gezet.” 

Roeimannen

De mannen van Sloeproeivereniging Zwolle komen in de ochtenduren in actie in de boot Swolla, een in 1952 op de scheepswerf in Willemsoord gebouwde houten sloep. De Zwollenaren vallen niet in de prijzen, worden in de totaalstand dertiende en zien het Westeinder Sloeproeiteam uit Kudelstaart met de zege aan de haal gaan. De Zwolse vrouwen starten iets voor half twee in de toenemende hitte. De organisatie had daarom al eerder besloten om het parcours van vijftien kilometer met zo’n drie kilometer in te korten.
De aluminium boot van de vrouwen De Witte Beer is ook al zo’n sloep met een roemruchte historie. Gebouwd in 1956 was het aanvankelijk een reddingssloep van koopvaardijschip ‘Roja’ uit Riga, toen nog onder Russisch bewind. Beide Zwolse sloepen staan ingeschreven in het Harlingen-Terschelling( HT) register, waar alleen deelname van authentieke sloepen tijdens de jaarlijkse roeirace toegestaan is.

Dik tevreden

Net als de Zwolse mannen is er evenmin winst voor de vrouwenequipe van Sloeproeivereniging Zwolle in eigen huis. Desondanks zijn ze dik tevreden met een derde plek in hun klasse en zevende in de totale eindrangschikking. ”Ik ben normaal niet zo van inkorten, maar dit was de juiste beslissing”, zegt Elles Hetebrij in het dagelijks leven uitbater van het gelijknamige café op de Zwolse Nieuwe Markt.
“Het was zwaar, maar uiteindelijk wel te doen. Anderhalf uur roeien is natuurlijk ook wel wat anders dan de ruim vier uur van Harlingen naar Terschelling.”

Hetebrij is al weer een tijdje terug ’op het water’. Ooit was ze een heel talentvol waterskiester. “Achttien jaar geleden ben ik begonnen met sloeproeien en ik kan op meerdere posities uit de voeten in de sloep. Lastig hoor, roeien door die smalle grachten hier. Zeker vergeleken met open water, maar wat is het geweldig uitdagend om in je eigen stad voor zoveel en ook enthousiast publiek te roeien. Het is een mooi wereldje, die van de sloeproeiers. Een beetje rauwdouw mentaliteit. Daar houd ik wel van.”

Ze is trots op de mooie eindklassering, waar Lyts Frisia uit Grouw de uiteindelijke ’overall’ winnaar werd. ”De Sloeproeivereniging Zwolle kan nog wel wat leden gebruiken. Daar zijn we momenteel erg druk mee. We willen dolgraag het aantal teams uitbreiden. Dan is dit de perfecte reclame voor de sport.”

Kapot

Sandra Oldengarm spreekt na afloop namens de organisatie van een zeer geslaagd evenement. “We hebben met pijn in het hart, maar wel bewust gekozen voor inkorting van het parcours. Want rustig aandoen bestaat niet in het roeien”, weet ze uit eigen roei-ervaring. ”Je moet als organisatie de deelnemers in bescherming nemen. Iedereen kon zich na afloop dan ook in deze maatregel vinden.”

Oldengarm is trots op het spektakel in de Zwolse binnenstad. “De start en finish bij de Hofvlietvilla is een inspirerende omgeving. Je kunt inhalen op het Zwatewater, het verreist de nodige stuurmanskunst en je moet met die plezierbootjes op het water nog heel goed opletten ook. Zelf heb ik ook aan de Harlingen-Terschelling Roeirace deelgenomen, dat is ook een enorm spektakel. De enige overeenkomst met deze grachtenrace is dat je na afloop ook helemaal kapot bent.”