Hoe staat PEC Zwolle er sportief gezien nou voor?

PEC ZWOLLE - Nu de transferkruitdampen zijn opgetrokken en de eredivisie volgende week verder gaat, dient het moment zich aan om de definitieve selectie van PEC Zwolle eens langs de meetlat te leggen. Hoe staat PEC er sportief gezien voor, wat zijn de kansen en de mogelijkheden versus de zwaktes en de onmogelijkheden van de selectie? Kan PEC hoger eindigen dan de afgelopen twee seizoenen toen het twaalfde en tiende eindigde? En wat kan de ploeg weleens gaan opbreken?

(door Erik Riemens)

Eerst maar eens poppetjes tellen. PEC Zwolle trok deze zomer tien spelers aan en zag een elftal de poort uitgaan (zie onderaan). Het betekent dat PEC op dit moment 26 selectiespelers heeft en in totaal 29 spelers onder contract heeft staan. Christian Bos, Rodney Kroeze en Dylan Ruward hebben een verbintenis met PEC, maar spelen in de O21. Dat drietal en de contracloze David Voute- die eerder een proefperiode bij Helmond Sport bij zijn oud-trainer Jurgen Seegers op niets uit zag lopen – draaiden de voorbereiding nog mee bij de hoofdmacht.

Basis op orde

Trainer Henry van der Vegt gaf eerder al aan het liefst te werken met een kleinere selectie, maar dat lijkt dus niet gerealiseerd. De vraag is of PEC erin de breedte sterker op geworden is, want de tendens tot nu toe was dat de basis weliswaar op orde was, maar dat de ploeg vooral ver weg moest blijven van uitgaande transfers, blessures en schorsingen. Laten we het elftal eens langslopen.

Keepers

In het doel heeft PEC misschien wel een luxeprobleem. Nieuweling Tom de Graaff stond er meteen, hield in de eerste twee competitieduels de nul en vond zichzelf ineens terug in de Jong Oranje selectie. De geblesseerde Jasper Schendelaar kan zich beroepen op meer ervaring, een gedegen staat van dienst, maar de vraag is of hij er De Graaf zo maar uitkeept. Duke Verduin loopt inmiddels een poosje mee en vierde keeper Nick Dobben is jong en talentvol. Over de keepers hoeft PEC zich geen zorgen te maken, vijfde (!) keeper Len Bakker maakte donderdag tegen Almere City zelfs zijn debuut.
Kortom, de keeperskaarten zijn min of meer geschud. Wat dat betreft blijft het Kenneth Vermeer verhaal van vorig seizoen merkwaardig. Natuurlijk, met zijn staat van dienst zal de huidige doelman van de amateurs van GVVV best een meerwaarde hebben gehad, maar zo’n dure kracht die niet speelde, was een financieel risico en hield de ontwikkeling van jong keeperstalent tegen. Vermeer, die nooit een officieel duel in Zwolse dienst afwerkte, had het blijkbaar goed naar zijn zin bij PEC. Tegen Utrecht zat hij op de tribune en even later was hij nog lange tijd in de Zwolse kleedkamer.

Achterhoede

En dan de spelende achterhoede. De grootste winst deze transferperiode was het blijven van het centrale verdedigingsduo Simon Graves, die definitief werd ingelijfd en vooral Anselmo Garcia Mac Nulty die niet vertrok. Er werd her en der geroepen dat de Spaanse Ier voor niet minder dan 3 miljoen euro mocht vertrekken. Of dat wat stoer roepen is moet nog blijken – je weet nooit wat bijvoorbeeld een Engelse club met kolder in de kop er bij de volgende transferperiode voor neertelt - maar de linksbenige verdediger heeft nog een contract tot en met aankomende zomer en zal ongetwijfeld niet voor verlengen, maar voor een transfer gaan. Garcia Mac Nulty is inmiddels een zekerheid geworden. Hij rendeert meer en meer aan de zijde van Graves, die altijd rustig blijft, ook als de tegenstander hoog druk zet en de Deen schroomt er niet voor om de bal het stadion uit te jassen.

Loffelijk streven

De opvolger van Garcia Mac Nulty staat klaar, Damian van der Haar, die op die positie letterlijk beter op zijn plek is en dat zelf ook ambieert. De zoon van Albert van der Haar wordt nu nog meer gezien als linksback, maar daar staat rechtspoot Sherel Floranus, die op dit moment doet wat hij moet doen en wat hij ook kan: namelijk verdedigen. Vorig seizoen verzandde hij regelmatig in een loffelijk streven om de hele linkerflank te willen bestrijden, maar dat ging veelal ten koste van zijn verdedigende taak.

Aan de andere kant staat Olivier Aertssen, een krachtbonk die eigenlijk ook het liefst in het centrum speelt, want Aertssen heeft met name moeite met behendige creatieve linkerspitsen, die hem af en toe letterlijk doldraaien. Wel levert hij, scoort hij iedere keer een nette voldoende en schakelt zichzelf meer en meer aanvallend in. En dan is er nog Tristan Gooijer, terug van weggeweest. Ook hij heeft een dubbelfunctie. Recht centraal en rechtervleugelverdediger. Dat lijkt misschien onlogisch, maar het past wel in de filosofie van PEC: spelers halen die op meerdere posities uit de voeten kunnen.

Middenveld

Op het Zwolse middenveld lijkt PEC een slag geslagen te hebben. Niet zozeer in de transferperiode, maar eigenlijk daarvoor al. Namelijk ook nu weer duidelijkheid in wie waar staat, gekoppeld aan taken en kwaliteiten van de betreffende middenvelder.
Ryan Thomas is de nummer 6, de verbindende speler tussen verdediging en middenveld. Hij is niet zo zichtbaar meer als weleer toen hij echt met een versnelling vanuit de achterste linie opstoomde en het verschil kon maken, maar Thomas is vooral dienstbaar en door alles wat hij meemaakte meer en meer een leider. En de aanvoerder heeft natuurlijk al persoonlijk gezegevierd, nu hij eindelijk weer blessurevrij op het middenveld staat. Dat hij weer terug is in de nationale ploeg van Nieuw-Zeeland, past helemaal in de positieve route die Thomas nu aflegt.

Zoekende

Jamiro Monteiro speelt dit seizoen meer van de linkerkant en niet meer als een tien. Dat vindt hij zelf prettiger, zo gaf hij zondag aan. Het geeft hem ook meer mogelijkheden om de zijkant te zoeken, uit te zakken en niet meer in de as achter de spits te moeten komen. Op de nummer tien staat nu nieuweling Thijs Oosting, die tot nu toe nog niet heel erg bepalend speelt. Dat komt wellicht ook, omdat hij in de spits zou kunnen spelen en daardoor nog wat zoekende is. Het gegeven dat hij nog niet eenmaal in een officieel duel de negentig minuten volmaakte, is wellicht een signaal dat Van der Vegt op die positie wat meer verwacht van een nummer tien. De geblesseerde Ody Velanas, maar zeker ook aanwinst Zico Buurmeester zouden daar kunnen spelen, al zijn alle drie spelers wellicht net wat te flegmatiek.

Groeibriljantjes

Verder heeft PEC nog de beschikking over Nick Fichtinger, die bijna als geen ander in staat is om in dienst van het team te spelen. En dan zijn er nog drie groeibriljantjes waarvan die van Jadiel Perreira da Gama (nog steeds 15 jaar) het meeste blinkt. Talentvol, durfal, maar wel een speler die moet leren om in de organisatie te spelen. En dan zijn Gabriël Reiziger en Givaro Rahajaän er nog, beiden met een contract op zak.

Conclusie, ook op het middenveld heeft PEC genoeg te kiezen en zijn er meerdere spelers die op meerdere posities uit de voeten kunnen. Wel zou je op de nummer tien positie een speler wensen met iets meer bravoure, creativiteit en doelgerichtheid dan nu het geval is. Het onverwachte en van niets iets maken, heeft PEC nu niet, terwijl dat afgelopen seizoen met Younes Namli en ook Filip Krastev wel het geval was.

Voorhoede

En dan tenslotte, de voorhoede. Door bijna iedere supporter aangemerkt als het zorgenkindje met allerhande groeiproblemen. PEC haalde met Jan Faberski en de onbekende Shola Shoretire twee buitenspelers ‘achter’ de definitief ingelijfde Dylan Mbayo en Kaj de Rooij. Mbayo is een publiekslieveling pur sang, is met zijn snelheid en durf levensgevaarlijk, maar moet constanter worden en wat meer met voetbal bezig zijn. Zijn rendement gekoppeld aan zijn talent, moet simpelweg omhoog. De ook snelle De Rooij speelt in tegenstelling tot vorig jaar en dat gaat hem tot nu toe aardig af, al neigt hij soms naar te veel willen door op het middenveld de bal te willen halen en daar de duels aan te gaan.
En dan is er nog Samir Lagsir. Het is uiterst knap hoe hij zich opgericht heeft uit het diepe, donkere blessuredal, maar iedereen ziet ook – en hij zelf waarschijnlijk ook – dat hij nog niet op het niveau is wat hij zeker kan aantikken. Omdat PEC Braydon Manu vooralsnog niet kwijtraakte – een vergelijkbare situatie met Anthony Fontana van weleer – moet hij ook nog genoemd worden. Op papier is hij rechtsbuiten, al werd hem ook de rol van opvolger van Bram van Polen aangemeten. PEC zegt dat Manu er in Duitsland goed opstaat. Dat maakt het opvallend dat juist zijn oude clubs Darmstadt en Osnabrück geen concrete interesse toonden.

Molensteen

In de spits staat Koen Kostons, die met twee Telstar uit treffers meteen het juk van ‘wanneer komt zijn eerste officiële Zwolse treffer’ van zich afwierp. Maar is het wel echt een nummer negen spits? Die vraag zal dit seizoen ongetwijfeld vaker gesteld worden.
Aan de andere kant, er zullen wedstrijden zijn waarin PEC minder de bal heeft en ver van de vijandelijke goal komt te staan. Dan heb je aan Kostons – misschien is het wel meer een 9,5 zoals trainers dan vaak roepen – meer dan aan Thomas Buitink, die zijn contract tot en met 2027 als een molensteen om zijn nek voelt bungelen. Want een spits moet scoren en dat doet Buitink niet. Om te scoren, moet je ook spelen en dat doet hij amper. Wie weet rendeert hij wel als hij een handvol wedstrijden de kans kreeg. Wellicht doen de fans er goed aan om dat in hun achterhoofd te houden en Buitink niet meteen en doorlopend af te serveren.

Targetman

Tot dat tij zich keert, doet Buitink denken aan Anass Achahbar die met een goede wedstrijd namens Feyenoord tegen PSV, een vierjarig contract bij PEC binnensleepte en met slechts een officieel doelpunt, notabene tegen de amateurs van DVS’33 in de beker, het Zwolse toneel beschamend verliep. Wat dat betreft blijft de langdurige verbintenis van Buitink een groot vraagteken en had PEC er veel beter aangedaan om een opportunistische targetman, een oorlogmaker en een plan B-spits te halen. Die is er niet en dat zou PEC in bepaalde fases dit seizoen lelijk kunnen opbreken. Of moet het innige lijntje naar de inmiddels clubloze Tolis Vellios toch uitgegooid worden?

PEC Zwolle in:

Tom de Graaff
Simon Graves
Tristan Gooijer
Zico Buurmeester
Thijs Oosting
Koen Kostons
Dylan Mbayo
Jan Faberski
Shola Shoretire
Braydon Manu

PEC Zwolle uit:

Davy van den Berg
Eliano Reijnders
Anouar El Azzouzi
Teun Gijselhart
Dylan Vente
Younes Namli
Mike Hauptmeijer
Kenneth Vermeer
Filip Krastev
Mohamed Oukhattou
Thierry Lutonda