ZAC’ster Romy Mulder kan alleen maar tevreden terugkijken
· leestijd 1 minuut SportAMATEURVOETBAL - Ook dit seizoen krijgt de Salverda Topscorers Trofee weer wekelijks aandacht in De Swollenaer, op de website en op Facebook. Natuurlijk, je hebt nog steeds de sluwe spitsen, de gehaaide goaltjesdieven en degenen die vaak een vinkje scoren, maar er is meer. Voetballers en -sters met een opmerkelijk verhaal of met een opvallende scoringsdrift komen ook aan bod. Deze week is het de beurt aan Romy Mulder van de ZAC Vrouwen (28).
(door Erik Riemens)
Jullie verloren zaterdag met 0-3 van koploper Sparta Nijkerk, maar dat was een beetje bijzaak toch?
“Samen met Linda Kraa, Julia de Lange en Ilja Velten nam ik zaterdag afscheid. Ilja en ik kregen een publiekswissel, mijn teamgenoten hadden allemaal cadeautjes geregeld, waaronder een wedstrijdtenue. We zijn met z’n allen in het zonnetje gezet. Echt heel mooi om op deze manier afscheid te nemen.”
Je bent 28 jaar, waarom stop je?
“Ik heb zo’n veertien jaar in het eerste elftal gespeeld. Het kost gewoon heel veel tijd en energie, zeker nu we in de eerste klasse spelen. Eigenlijk wilde ik na vorig seizoen al stoppen, maar toen promoveerden we. Voetbal was altijd mijn alles, ik heb er altijd voor geleefd. Ik ga nu ervaren hoe het zonder is en laat het allemaal rustig op mij afkomen.”
Hoe is het allemaal voor je begonnen bij ZAC?
“Mijn vader voetbalde, mijn broer ook. De zaterdag was gevuld met voetbal kijken, maar ik wilde ook spelen. Op mijn zesde werd ik lid van ZAC, eerst bij de jongens. Toen ik dertien jaar was, kwam ik al bij het eerste. Tegenwoordig mag dat helemaal niet meer. Wel moesten mijn vader en ik op gesprek komen om na te gaan of we het zeker wisten.”
Wat voor een type speelster ben je eigenlijk?
“Ik begon rechtsachterin, maar daarna ben ik centraal komen te staan en daar sta ik nog steeds. Ik moet het wel hebben van mijn overzicht en het aansturen. Noem mij maar het stofzuigertype.”
Hoe kijk je terug op de afgelopen jaren en vooral op dit seizoen?
“We hebben de laatste jaren echt de stijgende lijn te pakken en iets moois behaald met de promotie naar de eerste klasse. Ik beschouw dat wel als mijn hoogtepunt. We draaiden zelfs bovenin mee en zijn knap vierde geworden. Er staat nu een jong en talentvol team. Ik denk dat er nog iets moois kan ontstaan en dat ZAC misschien nog wel hogerop kan.”
Jij maakt dat niet mee, of is je afscheid niet definitief?
“Ik blijf wel clublid en wil trainers, teamgenoten en vrijwilligers super bedanken voor alles. De deur staat op een kier, maar voorlopig ga ik lekker genieten van mijn vrije tijd.”
