Voor Zwolse karateka Merel Landman is het helemaal goed zo

KARATE - “Ik ben helemaal fit en heb lichamelijk na mijn drie knieblessures nergens last van”, zo begint Merel Landman haar openhartige verhaal. De reden dat ze stopt als topkareteka is dan ook niet ingegeven door opeenvolgend blessureleed, maar een kwestie van een oprecht gevoel. “Ik heb altijd gezegd dat ik met veel plezier aan karate doe, maar als dat plezier er niet meer is, voor wie doe ik het dan?”

(door Erik Riemens)

Ze is nog maar 25 jaar en zou nog jaren mee kunnen in de karatewereld, maar het besluit is gevallen. De Zwolse deelde het nieuws onlangs op LinkedIn en aan alles is te zien dat ze er vrede mee heeft. Het is zoveel meer dan alleen maar opluchting. Haar glimlach spreekt klare taal.

Verwatert

”Ik reed onderweg van Amsterdam waar ik iedere week train terug naar Zwolle en ik was gewoon heel verdrietig. Ik dacht, is dit nou eigenlijk nog wat ik heel graag wil? Omdat het mijn periode was, dacht ik misschien heeft dat gevoel daarmee te maken en verwatert het wel. Maar het ging niet weg en ik zei ook tegen mezelf ‘dat gevoel mag er ook zijn.’ Ik zie het de aankomende weken wel aan, maar eigenlijk werd het gevoel elke keer juist sterker. En toen dacht ik van ja, what the fuck?”

Spaargeld

“Ik heb altijd gezegd dat ik met veel plezier aan karate doe, maar als dat plezier er niet is, voor wie doe ik het dan? Want karate levert je weinig op. Natuurlijk, je doet ervaring op, wordt mentaal sterker en lichamelijke fitter, maar het kost veel. Veel tijd, veel geld, want je moet alles zelf betalen en al mijn spaargeld gaat naar de sport. Het werk dat ik doe, doe ik om het te kunnen combineren met mijn sport. Maar wil ik dit nog wel? Ik wil eigenlijk ook gewoon lekker zelf weer doorgroeien en mij verder ontwikkelen.”

Partner

Het gevoel werd een serieuze gedachte om te stoppen. Iets dat overigens al van een aantal maanden terug dateert. Het besluit was dan ook een langdurig proces. Toen het eenmaal zover was, was er sprake van ontlading en emotie. Landman sprak er veel over met haar partner Dylan van Moerkerk, ook een karateka die inmiddels is gestopt, haar ouders en teamgenoten. Eentje zei zelfs: ‘Merel, je zit nog helemaal niet aan je top.’ En dat klopt, want zelf merkte ik ook dat ik nog steeds een stijgende lijn te pakken had. Alleen zelfs dat boeide mij niet.”

Medaille

Halverwege oktober deelde ze dat besluit met de buitenwereld. ‘Mijn doel was altijd om de absolute wereldtop te bereiken en het beste uit mezelf te halen. Met trots kan ik zeggen dat ik op het hoogste niveau heb meegedraaid en prachtige toernooien heb gevochten. Ook al heb ik niet die ene medaille mee naar huis genomen, wel heb ik iets veel waardevoller gewonnen en dat zijn de onbetaalbare levenslessen. Omgaan met succes, verlies en tegenslag, vallen en weer opstaan, dankbaar voor de dierbare vriendschappen voor het leven’, zo schreef ze.

Grasmat

Landman was ooit een echt voetbalmeisje, altijd bezig met een bal en gebrand om profvoetbalster worden. Eerst bij SV Zwolle en toen ze naar het CSE ging, was het beter om op een hoger niveau te gaan spelen. Dat werd CSV’28 bij de jongens, waarna ze mee kon trainen bij Jong PEC Zwolle. Toen ze eenmaal in de sportschool van Budo Boot meedeed met een karateles, werd de grasmat niet meteen, maar wat later toch definitief ingewisseld voor de tatami. Ze deed mee aan olympisch kwalificatietoernooi in Parijs, aan meerdere EK’s en werd in 2025 nog Nederlands kampioen in de klasse -61 kilo. Ook nam ze deel aan de Premier League karate en Serie A wedstrijden, waar alleen de beste internationale karateka’s actief mogen zijn.

Cirkel

Begin oktober vocht ze haar laatste wedstrijd, in het Oostenrijkse Salzburg. “Ik wilde daar echt nog de beste versie van mezelf laten zien en het niet afraffelen, omdat het mijn laatste toernooi was.” En dat lukte. Ze werd negende in een deelnemersveld van 96 karateka’s. Daarmee was de spreekwoordelijke cirkel rond, want begin 2025 was ze ook actief op dat toernooi, na haar derde kruisbandblessure.

Klaar mee

“Ik ben fysiek en mentaal sterker dan ooit tevoren, ik heb het altijd met plezier gedaan, maar uiteindelijk ontbrak dat toch wel. Eigenlijk was ik wel helemaal klaar met topsport. Wel ben ik van plan om lekker te blijven trainen in Zwolle, maar gewoon wanneer ik er zin in heb. Geen verplichtingen meer. Ik wist altijd hoe mijn volgende week eruit zou zien: werken, trainen, werken, trainen. Ik merkte gewoon dat ik heel veel behoefte had aan verandering. Daarom heb ik alles op een rijtje gezet wat ik belangrijk vind. Een woning met een tuin, wie weet kinderen en ik wil heel graag bij de politie, net als mijn vader en Dylan. Voor de rest zie ik het wel. Een ding is wel echt zeker: het is tijd voor een volgende stap in mijn leven.”