
Oproep: maak woningsplitsen in buitengebied eenvoudiger
· leestijd 2 minuten AlgemeenZWOLLE - Het duurde vier jaar aan procedures en 40.000 euro aan vergunningen, maar toen kon een pand in het buitengebied van Zwolle worden opgedeeld in twee woningen. “Een buitengewoon moeizaam en frustrerend proces”, zegt Pieter Beljon. Hij vindt dat de overheid zo’n procedure anders moet aanvliegen. “De grondhouding van gemeente en provincie zou bij woningbouw moeten zijn: ja mits en niet nee tenzij.” Omdat hij niet alleen vanaf de zijlijn wil roepen, is hij een burgerinitiatief ‘Woningbouw buitengebied’ begonnen. Mensen met soortgelijke plannen kunnen zich erbij aansluiten, alles om eenvoudig meer woningen te realiseren.
De 62-jarige Beljon woont in Herfte. Het huis dat moest worden opgesplitst was van zijn buren en werd gekocht door zijn zoon. Die wilde met zijn partner in het ene deel gaan wonen, zijn schoonouders zouden in het andere trekken.
“De procedure daarvoor zou in een half jaar rond kunnen zijn, maar duurde vier jaar. Ruim een jaar verplicht vooroverleg, toen dachten we dat we er wel uit waren. Maar daarna deden we alles nog eens dunnetjes over, werkte alles en iedereen finaal langs elkaar heen en telden toezeggingen uit het vooroverleg niet meer. Het hele proces kostte 40.000 euro aan procedures en vergunningen, los van alle verplichte adviesaanvragen, onderzoekjes en onnodige extra tekeningen- en berekeningen. In die vier jaar stegen de bouwkosten met 40 procent en de hypotheekrente met 3 procent. En wat zeggen ze dan? ‘Vervelend voor u. Punt.”
Dat kan en moet anders zegt Beljon. Hij is daarom het burgerinitiatief begonnen. “Ik blijf niet aan de kant staan roepen. Ik doe met dit initiatief een suggestie om het nu eens met elkaar positief aan te vliegen. Als we zeggen dat we er iets aan willen doen: nu niet lullen, maar poetsen. We brengen een aantal plannen in bij de gemeente. Het zou mooi zijn als er eens in één bijeenkomst met alle partijen, zoals gemeente, gemeenteraad, welstand, de provincie en initiatiefnemers integraal gekeken wordt. En dan met de insteek: ja, het kan mits.”
Want nu is de houding nog te vaak ‘nee, tenzij’, vindt Beljon. “De gemeente en provincie moeten juist kijken wat er wél kan. Met een vrijere interpretatie van bestaande kaders, loslaten van doorgeschoten processturing, meer menselijke maat, minder angst voor procedures. De huidige Welstandsnota geeft voldoende richting; minder dwingende bemoeienis van de Welstandscommissie, de buurt bepaalt mee wat passend is. Meer afstand gemeenteraad bij afhandeling en geef ruimte voor een snellere doorloop.”
Dat heeft voordelen. “Het haalt druk van woningmarkt, het vergroot en behoud de leefbaarheid van het buitengebied, ouderen kunnen zo langer bij ‘thuis’ wonen, het zorgt voor vergroting van de levensvatbaarheid van scholen, opvang, sport en verenigingsleven, en jongeren krijgen een kans en daarmee samenhangend behoud van sociale cohesie. Veel bouw gebeurt in eigen beheer dus dat steunt de lokale economie, zorgt voor verduurzaming van gebouwen, minder nieuwbouw en minder beslag op ruimte.”
De werkwijze die Beljon bepleit, “optoppen, aanplakken, inbreiden en splitsen”, moet het bijvoorbeeld gemakkelijker maken om op een groot perceel een tweede of derde woning te bouwen voor opvolgers, personeel, kinderen of ouders. “Of het bouwen van en levensloopbestendige woning of aanbouw van een woning met eigen huisnummer; het verbouwen van een bijgebouw tot woning of appartementen, het slopen van bijgebouwen voor nieuwbouw; het splitsen van een perceel. De gemeente provincie zouden ook altijd mee moeten werken aan het omzetten van een agrarische bestemming naar wonen.”
Beljon wil nu doorpakken. “In de meeste recente woonbrief: heeft het gemeentebestuur het over ‘aandacht voor gebiedsgerichte ontwikkeling en experimenteren met durf en lef’. Nou, dit lijkt me een uitgelezen kans er niet over te praten, maar het te doen. Veel kleine particuliere initiatieven maken een groot verschil en dragen bij aan realisering van de regionale woondeal. Dit gaat echt niet over verstening van het buitengebied. Bovendien levert het de gemeente ook gewoon geld op.”
Zie ook www.wonenbuitengebiedzwolle.nl






























