Gewoon doen
· leestijd 1 minuut AlgemeenDe wedstrijd PEC tegen Volendam was pakweg vijfentwintig minuten onderweg en wij leidden de dans met 1-0. Ik stootte mijn voetbalvriend G. aan en zei iets over arrogantie. Van Zwolse zijde veranderde het felle aanvalsspel ineens in een nonchalante houding. De bezieling voor de geruststellende 2-0 verdween als ijzel voor strooizout. Een kwartier later ging onze doelpuntenmaker van de 1-0 gruwelijk in de fout.
Vlak voor tijd veerde het stadion op toen onze spits alleen op de doelman afging. Dat moest ‘m worden. Na twintig seconden zakten we met z’n allen terug in ons stoeltje. 1-2 in plaats van 2-1.
Gemakzucht, arrogantie, jeugdige onbezonnenheid of gewoon onmacht? Deze krant sprak zelfs in het wedstrijdverslag over onvolwassenheid. Wat er gebeurde is dat we totaal onnodig verloren van een degradatie kandidaat. Over twee wedstrijden gezien deden we tegenstander Volendam zes punten cadeau. Veel te veel en onnodig.
Tot voor de wedstrijd van zaterdag leefden we met z’n allen in een raar soort roes. We stonden onderaan het linkerrijtje! In Zwolle werd hardop over play-offs voor Europees voetbal gesproken.
De Stentor hielp flink mee deze vervoering naar een soort dronkenschap van geluk op te stuwen. Nogal on-Zwols als je het mij vraagt. Niet voor niets staat in ons stadslied: “Ik doe niet vaak zo raar in ’t volle openbaar”. Naast je schoenen lopen is geen kenmerk van de Blauwvinger.
In stilte lijdend zagen we toe hoe na negentig minuten onze ‘heilige grond’ aan de Ceintuurbaan werd bevolkt door dansende oranjehemden, geflankeerd door verbijsterde spelers die in blauwwit onder de grasmat probeerden te kruipen.
Niemand bij PEC evenaarde het niveau van de vorige drie wedstrijden. Voetbal is niet alleen een mooi spelletje op techniek en en inzicht en wat er allemaal tegenwoordig nog meer bij komt kijken. Het is ook een mentaal spel. Daar schort het nogal eens aan in Zwolle.
We willen vaak te mooi en te veel in één keer. Dat werkt hier niet echt. In Zwolle is het leven vooral glad en knus onder de Peperbus. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg is ooit in Zwolle bedacht.
Dit PEC Zwolle moet blij zijn met handhaving. Geen liedjes zingen met als tekst: “ Wij gaan Europa in!” Hard werken is wat telt in deze stad. Laat dat maar zien komende zondagmiddag in Friesland. Mouwen opstropen en zonder fratsen gas op de plank. Dan pakken we drie punten. Gewoon doen.
Anton Cramer
