Zuurstofinfuus
· leestijd 1 minuut AlgemeenTijdens de wedstrijd Heerenveen - PEC had hij de rustige supporter geacteerd. Zijn ogen strak gericht op het groene speelveld. Regelmatig kromp hij ineen als de Friezen in pakweg de eerste dertig minuten met de regelmaat van een Friese staartklok op ‘ons’ doel schoten. Ook balde hij zijn vuisten bij de momenten dat onze keeper precies op tijd reageerde. Je kon zien dat bij hem van binnen de boel alle kanten opging.
Deze door-en-door PEC Zwolle-fan staat symbool van hoe voetbal beleefd kan worden. Zijn blik strak op het speelveld en reagerend op alles. Hij was niet de enige in het uitvak van het Abe Lenstrastadion afgelopen zaterdagavond. Iedereen daar leefde mee. Zingend, klappend, schreeuwend. Het zijn van die wedstrijden dat je blij bent met de rust. Even op adem komen en de adrenaline op standje rustig. De nul-nul op het scorebord maakte mij persoonlijk blij. Het doelpogingen festival van de Friezen strandde op onze keeper. De man van de wedstrijd.
Na het fiasco van Enschede een week geleden gaf dit wedstrijdbeeld ons hoop . Toen zagen we een halfslachtig, onmachtig team dat werd geleid door een trainer die ons een jaar geleden nog glimlachen en blossen op de wangen had beloofd vanwege het hoge vermaakgehalte van PEC. Kleurlozer en onmachtiger dan in Enschede kon niet. Foei wat zetten PEC en de trainer zichzelf voor schut. Sommige supporters verloren het vertrouwen. Het slijpen van de messen was begonnen en witte zakdoekjes werden ingeslagen.
En dan die tweede helft op Friese bodem. Eindelijk toonde alle spelers de wil om te winnen. Tot hier en niet verder. Duels werden gewonnen, er werd vooruit gespeeld en er werd gescoord. Leiders stonden op en wij meegereisde supporters waanden ons voor een uurtje of wat in een paradijselijke voetbalhemel. Bij wijze van spreken dan…
Alsof we met z’n allen collectief aan het zuurstofinfuus waren gekoppeld. High fives, knuffels, onbeholpen dansjes, de eerste uitoverwinning na ruim een jaar werd gevierd. Vlak voor ik de bus in stapte zag ik in een donker hoekje een man van middelbare leeftijd. Gehurkt was hij in zichzelf gekeerd. De tranen op zijn wangen vertelden zijn beleving. Het zoet van de overwinning op vreemde bodem is zó lekker.
Alleen met pure wilskracht kom je met dit team verder. Aan de trainer de taak om boven de middelmaat uit te stijgen. Laat maar zien zaterdagavond thuis tegen NEC
Anton Cramer
