Gesprek met levensgenieter Annelies van Zuthem

ZWOLLE - Een interview met een bevlogen Zwollenaar, een Westenholterse. Annelies van Zuthem. Recentelijk met pensioen bij de NS in haar functie als hoofd-conductrice, horecadier, fervent carnavalsvierder, levensgenieter, lid van de EZBC (De Eerste Zwolse Bromfietsclub), deelnemer aan menig Smartlappenfestival, verliefd op Terschelling en nog veel en veel meer.

(door Sander Dol)

Ik bel aan bij een adres aan het Klein Grachtje. Ik kom binnen in een gezellig appartement, bomvol foto’s, planten, bloemen, snuisterijen, schilderijen en leuke meubels. Hier wordt geleefd, herinnerd, bedacht, ontvangen en genoten. Het interview vindt plaats op een klein balkon, ingericht met statafel en drie krukken. Mediterraans haast, met hangplanten, gekleurde kleedjes en een ‘heather’. We kijken uit over de gracht. “We zitten altijd buiten”, zegt Annelies, terwijl ze verse kersen en meloen neer zet op tafel.

Bijna 35 jaar NS

Aanleiding is het pensioen van Annelies bij de NS als Hoofdconductrice. Ik kom Annelies vaak tegen in het bruisende culturele leven van Zwolle. Bijvoorbeeld in het mooiste café van Zwolle, ’t Kroegje in de Steenstraat. Zij zegt dan altijd: “heerlijk ik ben even Op Café”. ‘Op Café’, wordt in Vlaanderen gebruikt als mensen naar ’t café gaan, maar ’t klinkt zoveel chiquer en gezelliger als naar ’ t Café gaan. Het typeert deze vrouw.

Bourgondisch, levenslustig, zich bewust van alles wat er in het leven gebeurd, en daardoor ook bezig alles uit het leven te halen wat er in zit.

Even terug naar de ‘perronfluit’. “We lezen en horen veel over agressiviteit in treinen, heb je daar veel last van gehad?”. Zonder direct antwoord te geven vertelt ze dat over het algemeen het klantcontact, de interactie, belangstelling voor wie er in jouw trein zit, mensen helpen op hun reis en de humor een belangrijke motivatie zijn geweest gedurende de 34,5 jaar kaartjes knippen. “En ik knipte nog steeds”, riep ze enthousiast.

Mooi moment

“Eén van de mooiste momenten was toen we ernstige vertraging hadden door pech en we moesten wachten op een andere trein om over te stappen. Voor echte noodgevallen of dringende zaken mocht ik, als conductrice, een taxi bellen. Bijvoorbeeld in dit geval voor een vrouw die naar een begrafenis moest. Ze wist dit niet en was bescheiden. Toen ik daar achter kwam was het voor haar al te laat. Ik stuurde haar een dag later een bos bloemen met een soort excuus en steuntje in de rug. De volgende dag zat ze weer in mijn trein op weg naar de begraafplaats om daar deze bloemen neer te leggen. Zulke dingen kleuren mijn leven.”

“Ik heb 34,5 jaar zo veel mogelijk reizigers in de trein gewezen op de vele kortingsmogelijkheden en aanbiedingen die er zijn bij de NS zodat ze ook goedkoper konden reizen. Dat verbaasde mensen maar ze waren vaak zo dankbaar”.

Toen ik twee jaar in dienst was kreeg ik een grote mond van een meisje van 14 jaar, bleek achteraf. “Je mag blij zijn dat ik m’n blaffer niet bij me heb, want een kogel zou je goed staan in die rooie hoerenkop van jou”. Het duizelde me toen wel even, maar als snel denk ik “wat heeft dat meisje allemaal al meegemaakt dat je nu al zo geworden bent”.

Het Zwarte Gat

Valt ze nu in een zwart gat? “Oh nee hoor, ik heb zoveel om voor te leven en te genieten”. Met m’n vriend Hapé geniet ik vele malen per jaar op Terschelling, dat is m’n tweede huis. Maar ook samen op café, in de brommerclub, carnaval met m’n beste vriendin, eten, koken, lekker ongecompliceerd leven, ik ga er voor”.

Vriendschap

Wie nu denkt dat Annelies alleen maar gezellig door het leven fladdert heeft het mis.

Ze verloor in een paar jaar vijftien naasten en vrienden. Terwijl de ene begrafenis geregeld werd voor haar ene broer, kreeg ze het bericht dat ook haar andere broer overleden was. Respect en liefde voor anderen, en hulp van vele vrienden om haar heen hielpen haar door deze pittige tijden heen.

Ze heeft het over het ‘Liejo en Henny-gevoel’. “Zij waren en zijn mijn voorbeeld. Henny en Liejo Smink zijn en waren fantastische vrienden en mensen. Altijd één en al feest, bourgondisch, gezelligheid, liefde voor mensen en hun familie en vrienden, bolwerk van creativiteit, belangstelling voor iedereen en de wereld en hele goede vrienden. Henny is er helaas niet meer, maar zit voor altijd in mijn hart. Ik proost nog altijd met een Terschellinger Jutters als we elkaar zien op Henny”.

We hebben vele onderwerpen nog niet besproken en toegelicht. Maar kom haar maar ontmoeten in café ’t Kroegje als ze is Op Café, ze vertelt graag en mooi.