Het leerzame seizoen van voetbaltrainer Joram Hendriks

AMATEURVOETBAL - De tijd dat voetbalclubs echt een zomerstop hebben, ligt achter ons. De sleutel van het sportpark gaat eigenlijk nooit in het slot. Nu breekt de periode aan van ruimhartig reflecteren en voorzichtig voorbereiden op het nieuwe seizoen. Concreet vooruitkijken kan hij niet, terug blikken des te meer. De Zwolse voetbaltrainer Joram Hendriks werd eind maart ontslagen bij derde divisionist Staphorst. Een bijzonder verhaal in een bewogen jaar. “Mijn ogen zijn wel geopend.”

(door Erik Riemens)

Hendriks (37) voetbalde bij ZAC, SVI en FC Zwolle. Het betaald voetbal was om meerder redenen, waaronder blessureleed aan zijn heupen, niet haalbaar. Daarna speelde hij nog bij Alcides en Be Quick’28. Als trainer was hij zeer succesvol bij SVI met een dubbele promotie, nam daarna PEC Zwolle O16 onder zijn hoede en vertrok vervolgens naar het Twentse SVZW. Na twee seizoenen in Wierden, stapte hij in bij Staphorst. Hij maakte de jaargang uiteindelijk niet vol. Sinds 25 maart zit hij clubloos thuis.

Vertrouwen

“Die zaterdag ervoor verloren we met 2-0 van HSC’21. Iedere maandag had ik contact met Niklas Hof, mijn contactpersoon bij de club. Niklas, die inmiddels vooral over de financiën gaat, zat formeel niet meer in de technische commissie. Dat was wel jammer, want met hem had ik veel en goed contact en hij stelde mij ook aan. Hij vroeg mij aan de telefoon of ik er nog vertrouwen in had. En dat had ik, al vond ik het wel een bijzondere vraag. Voor mij voelde dat het van de andere tc-leden kwam. Hij nodigde mij ‘s avonds uit voor een gesprek met de technische commissie. Ik gaf aan dat ik mijn staf mee wilde nemen, maar ik moest alleen komen.”
“Eenmaal binnen kreeg ik te horen ‘dat ze dachten dat ik niet iedereen van de spelersgroep meer aan de praat zou kunnen krijgen.’ Dat klopte, want ik wilde met instemming van mijn staf en uiteindelijk ook van onder meer aanvoerder Dirk Muis niet door met twee spelers. Samen hadden we besloten om wél verder te gaan met échte teamplayers, met jongens met een goede kop erop en die alles wilden geven voor Staphorst.”

Hendriks weigerde op te stappen, omdat hij vertrouwen had in de groep, in zijn staf en in hemzelf om Staphorst in de derde divisie te houden. Iets dat uiteindelijk zijn opvolger Paul Weerman niet lukte. “Mijn opdracht die ik meekreeg was een duidelijk speelplan, zorgen dat de spelers fitter worden en jeugdige talenten inpassen. Maar dan moet je geen tegenwerking krijgen van een trainer van het tweede, waar die speler inzitten of het idee hebben dat je onrecht werd aangedaan en afspraken niet nagekomen worden. Dan ga ik de strijd aan.”

Dubbelrol

Hij wikt en weegt zijn woorden zorgvuldig, wil niet rancuneus overkomen, maar wil nog wel een keer terug in de tijd. “Met Martin van ‘t Ende had ik een speler in de selectie, die sinds november ook in de technische commissie zat. Dat heb ik nog nooit meegemaakt en ik denk niet dat er ook maar één andere club is, die dat ook heeft. Ik heb dit meerdere malen aangeven moeite te hebben met zijn dubbelrol, maar ik merkte dat ‘er maar wat gedaan werd.’ Ik vind Staphorst nog steeds een prachtige club met ook heel veel goede mensen, maar mijn ogen zijn wel geopend en ik heb er veel van geleerd.”
“De selectie was kwalitatief niet in balans, in de winterstop zochten ze een scorende aanvaller, het werd een verdediger. Ik had intensiever betrokken moeten zijn bij die samenstelling en ik had ik vanaf het begin - ondanks dat het mijn opdracht dus was - meer op de relatie dan meteen op de inhoud moeten gaan zitten.”

Staphorst ontsloeg hem uiteindelijk eind maart. Een warme ruggensteun was dat de twee assistent-trainers en de keeperstrainer solidair waren met Hendriks en ook per direct stopten. “Van dat ontslag heb ik drie, vier weken best last gehad. Uiteindelijk hebben we samen met de opgestapte technische staf het allemaal goed kunnen afsluiten met een gezellig etentje. Nu sta ik weer open voor een andere club. Ik heb al wat gesprekken gehad, zo is er onder meer interesse van een club in het betaald voetbal.”

Fietsen

“En als er niets komt, dan ga ik bij een aantal bekende (amateur)trainers meelopen en -kijken om te zien hoe die clubs het doen, om te leren en om te netwerken. Ik wil werken met volwassen, het liefst op divisieniveau, maar het moet allemaal wel goed bij mij passen. Ik heb een gezin met twee kleine kinderen. Mijn jongste is drie weken, mijn oudste wordt binnenkort drie jaar. Ik ben na mijn ontslag op zaterdag veel met haar gaan fietsen. Die tijd samen met haar was ontzettend waardevol. Dat realiseer ik mij nu heel goed. Papa was bijna de hele week weg en bezig met de voetbal. Vaak ook als ik thuis was.”
“En als ik dan toch weer een nieuw avontuur aanga, dan is dat bij een vereniging die het beleid op orde heeft en waar rust, structuur en consistentie is. Eentje die écht van de lange termijn is en daar dus ook naar handelt.”