Ambities thuiskomer Namli gaan nog steeds verder dan PEC

PEC ZWOLLE - De stralende glimlach is nooit ver weg, ook niet nu Younes Namli (30) al meer dan een maand terug is bij PEC Zwolle. Voetballend is hij nog niet waar hij wil zijn en zijn toekomst bij de club is nog ongewis. Nog steeds koestert hij allerlei sportieve ambities van vermaken op een hoger podium. “Ik leef niet met spijt, wel met een plan.” 

(door Erik Riemens)

Op 9 september klapten de fans van PEC de handen stuk. Younes Namli was dan eindelijk terug in Zwolle en de eerste speelminuten dienden zich al snel aan. Hij viel in tegen FC Twente en AZ, waarin hij respectievelijk een kwartier en een half uur speelde. In de duels tegen Almere City en Heerenveen kwam hij zeventig en tachtig minuten in actie. De volle negentig minuten zondag thuis tegen NAC Breda lijkt een logisch vervolg.

Valse hoop

“Data zeggen veel tegenwoordig. Ik ben verder dan gedacht en gehoopt, maar nog niet waar ik wil zijn. Dat ik nu geen 100 procent ben, is logisch, Ik mis nog de laatste paar procentjes. Tegen Heerenveen was ik na 80 minuten echt wel op. Het enige wat ik moet doen is wedstrijden spelen en de lijn die ik ingezet heb doortrekken. Dan komt het vanzelf. En vergis je niet, ten opzichte van de groep heb ik twaalf weken achterstand.”

“Ik heb de hele zomer doorgetraind met een team om mij heen. Ik ben trots hoe ik dat gedaan heb, want het was meer dan het normale traject. Ik heb dagelijks getraind, ruim drie maanden lang en geen dag geskipt. Voor mezelf, met mijn team. Nee, ik wilde niet bij PEC Zwolle aankloppen om mee te trainen, omdat ik niemand valse hoop wilde geven.”

Mooiste vak

“Ik ben ook geen moment wanhopig of zenuwachtig geweest of de juiste club wel zou komen. Nooit. Zo ben ik niet. Ik geloof in God en Hij weet hoe en wat het beste voor mij is en dat geeft mij rust. Het maakt dat ik ook nooit spijt heb van keuzes. Ik leef niet met spijt, wel met een plan.”
“Ik heb het mooiste vak van de wereld, ben dankbaar dat ik dit mag doen en geloof in mijn kwaliteiten. Al meer dan tien jaar heb ik hetzelfde management (Forza Sportsgroup, ER), dat zijn mijn vrienden geworden en ik heb mij dan ook geen moment zorgen gemaakt. Wel ben en blijf ik kieskeurig. Ik ben een creatieve speler. Kwalitatief moet ik dat laten zien, maar dan wel bij een club die qua type spel bij mij past. Net zoals de club bij mij en andersom moeten passen. Daarnaast ben ik ook altijd duidelijk geweest in wat ik wilde. Een niveau hoger dan PEC. Die ambitie heb ik nog steeds.”

“In het verleden heb ik bij Krasnodar gespeeld, in de top drie van Rusland en ook in de Champions en Europa League. Ik wilde graag terug naar dat podium, stond er voor open. PEC Zwolle wilde ik echter ook niet zomaar inruilen. Ik heb ook altijd gezegd dat Zwolle mijn thuis is en dat voelt nog steeds zo. Het gebaar van Gerry Hamstra en Sander Jonkman (technisch directeur en hoofd jeugdopleidingen, ER) bij mij thuis was iets heel moois, maar dat speelde natuurlijk niet alleen mee. Ik heb een hele goede band met de trainer. Johnny Jansen is straight en altijd eerlijk, ook als het echt niet goed is. Dat waardeer ik. Zo was Jaap Stam ook.”
“Daarnaast heb ik aan die eerste periode bij PEC vrienden overgehouden, hebben de supporters hun liefde voor mij geuit en ook dat waardeer ik enorm. Je mag best weten dat toen ze vorig seizoen uit protest weken niet achter de goal stonden, mij dat echt persoonlijk raakte.”

Rommelig

“Nu is mijn gevoel positief. Het bevalt goed, de nieuwe jongens passen goed in de groep, ik heb fijne teamgenoten en er werken fijne mensen bij de club. De sfeer hoe er gewerkt wordt, maakt mij blij. Ik vind dat er veel veranderd is ten opzichte van vorig seizoen. Toen was het best wel rommelig, de technisch directeur die wegging, een tijdelijke opvolger en de onrust met supporters. Nu is er met Gerry een ervaren iemand, dat geeft rust en duidelijkheid.”
“Natuurlijk geef ik mijn mening wel, maar ik ben niet alleen belangrijk. Ik ben nu aanvoerder, maar ben nog dezelfde persoon en niet veranderd. Vorig jaar was ik tweede aanvoerder, dus was die situatie eigenlijk niet veel anders. Alleen had je natuurlijk nog Bram (Van Polen, ER), die heel duidelijk zijn mening gaf én onvervangbaar was. Ik houd mij toch liever met voetbalzaken bezig.”

Trots

Namli heeft nog een contract tot juni 2025. En dan? En wat na zijn carrière? “Ik ben 30 jaar hè, ha, ha. Op mijn negentiende ging ik het huis uit. Mijn familie komt uit Marokko, maar ze leven in Denemarken. Wat ik altijd wilde, is mijn ouders trots maken en later andere jongens inspireren en mensen helpen. Nog steeds zou ik dat geweldig vinden. Ik houd van uitdagingen, maar niet van in de toekomst te kijken. Ook krijg ik weleens de vraag of ik in aanmerking kom voor het nationale elftal. Ik speelde in maart 2015 een oefeninterland met Jong Denemarken tegen Jong Turkije, maar ik voel mij meer Marokkaans. Daarvoor geldt hetzelfde. Bovendien wil ik eerst maximaal fit worden en mij nu focussen op PEC Zwolle.”