Relatietrainer en gevoelsmens Johnny Jansen is nog lang niet uitgewerkt bij PEC Zwolle

PEC ZWOLLE – Hij zit er ontspannen bij, tegen het relaxte aan. PEC Zwolle trainer Johnny Jansen (49) weet zich gesterkt doordat hij PEC in zijn eerste seizoen in de eredivisie heeft gehouden. Weg is die druk, het échte moeten en de kritiek die regelmatig de kop opstak. En wat ook meespeelt, Jansen heeft het maar wat naar zijn zin in Zwolle. “Ik zou het prima vinden om hier over tien jaar nog te werken.’’

(door Erik Riemens)

Het interview vindt plaats voor de wedstrijd tegen RKC Waalwijk, net na het wekelijkse perspraatje op de vrijdag. Hij kreeg eerder die dag op het VVON trainerscongres, dat in het stadion en net naast de deur bij Be Quick’28 plaatsvond, de vraag of hij zich met PEC Zwolle niet eerder had moeten handhaven. Het leidde tot een verbaasde blik bij Jansen. 

“Drie wedstrijden voor tijd zijn we veilig. In de eredivisie blijven was onze doelstelling en die hebben we behaald. Dat is de realiteit. Als we dat tien duels voor het einde van de competitie hadden gedaan, hadden we Europees voetbal gespeeld.”

Rijen gesloten

Inderdaad, het is een bijzondere vraag. Terwijl de Keuken Divisie kampioen van vorig seizoen Heracles Almelo peinst en ploetert is nummer twee PEC Zwolle al ruimschoots op tijd zeker van nog een jaartje eredivisie. Naast de voetballende ontwikkeling van de ploeg, volgens Jansen vooral een gevolg van de rijen gesloten houden en met elkaar in gesprek blijven. 

“Dat we als technische staf en selectie bij elkaar gebleven zijn, ondanks de onrust rondom de club over de resultaten, over de faciliteiten, over de leiding van de club en of spelers wel geen nieuw contract kregen, is dit seizoen écht onze kracht geweest. We zijn blijven geloven in ons proces en waren met zijn allen echt één team.”

De blik kan dus al op het nieuwe seizoen dat op zaterdag 22 juni van start gaat. Met dezelfde staf, maar met een totaal andere spelersgroep. Straks in ieder geval geen Bram van Polen, Sam Kersten en waarschijnlijk geen Younes Namli meer. En ook het afscheid van de huurlingen Silvester van der Water, Lennart Czyborra, Zico Buurmeester, Ferdy Druijf en mogelijk ook Filip Krastev dient zich aan. En wat de toekomst Ryan Thomas brengt, wie weet mag het zeggen. “Er staat straks een compleet ander elftal”, weet Jansen nu al.

Allemaal van ons

Hij geeft tijdens het interview meerdere malen hoog op over van zijn huidige trainersstaf, die bestaat uit de assistenten Ronnie Pander en Henri van der Vegt en keeperstrainer Diederik Boer. “Ronnie pakt meestal het verdedigende aspect, Henry houdt zich meer met de aanvallers bezig en Diederik met de keepers. Ik hang daar boven en doe de tactische trainingen, zeg maar de elf tegen elf partijen. We vullen elkaar enorm aan. Dat komt ook omdat we niet dezelfde types zijn. Stuk voor stuk niet. Juist daarom klikt en pas het zo. Het is allemaal van ons samen, zo voel ik dat en daar houd ik van.”

Ooit voorspelde zijn toenmalige trainer-coach bij Heerenveen Gert-Jan Verbeek dat de voetballer Jansen trainer zou worden. Jansen speelde drie officiële wedstrijden in het eerste van de Friezen. Het Intertotoduel in Portugal tegen Uniao de Leira op 22 juli 1995 was ongetwijfeld de meest bijzondere. Een nietszeggend duel met een bijzonder verhaal voor Jansen, want als het aan Verbeek had gelegen, was hij naar huis gestuurd. 

Schouders slaan

“In die tijd sloegen we elkaar als spelers vaak heel hard op de schouders. Dat was een soort dolletje dat we met elkaar hadden bij Heerenveen. In het vliegtuig deed Marco Roelofsen dat bij mijn maatje Ronny Venema. Toen wij aankwamen in Portugal – het was inmiddels al nacht – moesten wij van Verbeek hardlopen. Ik zag mijn kans schoon om Roelofsen terug te pakken en ging op een hoek staan wachten totdat hij langskwam. Alleen Verbeek zag dat en zei dat ik de volgende dag het eerste vliegtuig naar Nederland moest nemen en dat ik mij na het ontbijt bij hem moest melden. Toen vertelde Verbeek dat ik zou spelen. Ik stond centrale verdediger en we verloren met 1-0. Het was naast twee bekerduels mijn enige officiële wedstrijd in het eerste van Heerenveen.”

Jansen werd inderdaad trainer. Eerst bij zijn toenmalige jeugdliefdeclub Olyphia uit Noordwolde. “Ik krijg nog steeds kriebels als ik aan die club denk. Inmiddels woon ik er niet meer, maar Olyphia is toch een beetje van mij en van mijn familie. Mijn vader, moeder, broertje en ooms hebben in het eerste gevoetbald. Mijn opa en oma hebben de lijnen gekalkt en de kantine schoongemaakt en zelf zat ik op mijn vijftiende al in het eerste.”

“Na Heerenveen speelde ik nog bij Veendam, al waren dat niet heel veel wedstrijden. Dat had ook te maken met dat ik diabetes bleek te hebben. Ik dronk in die tijd elke dag liters water, moest heel vaak naar het toilet en viel enorm af. Zat ik normaal gesproken als sporter op zo’n 70 kilo, op een bepaald moment woog ik nog maar 59 kilo. Ik sliep slecht en kreeg ook nog eens last van hartkloppingen. Eenmaal in het ziekenhuis bleken mijn bloedsuikerwaarden veel en veel te hoog. Dat betekende insuline spuiten. Toen de ziekte onder controle was, wilde Veendam weer praten over of ik door wilde gaan als speler, maar ik trainde toen al de B-jeugd bij Heerenveen en had mijn keuze op mijn 25e wel gemaakt.”

Relatie opbouwen

Na vijf jaar assistent, drie seizoenen hoofdtrainer in en bij Heerenveen en een bliksemverbintenis met Al Safa uit Libanon, zette Jansen op 27 juni vorig jaar zijn krabbel onder een contract voor minimaal twee Zwolse jaargangen. Hij erkent dat hij in al die jaren een andere trainer is geworden. Rustiger, met meer kennis van het trainersvak én van mensen. 

“In het begin was ik in mijn gedrag en communicatie meer voetballer dan trainer. Door de ervaring die je in al die jaren opdoet, heb ik mij tactisch nog meer ontwikkeld als trainer en beter inzicht gekregen hoe je met mensen om moet gaan. Zelf ben ik open, benaderbaar en echt iemand van de relatie. Een relatie moet je opbouwen en hebben met iemand, voordat je wat kan eisen. Nu kan ik tegen een speler zeggen dat ik hem slecht vond spelen of dat ik hem kan aanpakken. Alleen dat kan ik doen, omdat die relatie goed is, terwijl de spelers tegenwoordig juist veel meer mee denken en zeggen dan vroeger.” 

“Dat opbouwen van de relatie wordt ook steeds belangrijker. De wereld is veranderd en veel groter geworden, mensen kunnen steeds minder tegen kritiek en je moet tegenwoordig uitkijken met wat je zegt. Dat maakt het trainersvak niet minder leuk of minder mooi, maar het is wel een gegeven, waarmee je als trainer moet leren omgaan.”

Bescherming

“Natuurlijk grijpt mij de kritiek van supporters wel aan. Ze mogen zeggen hoe ik als trainer ben en daar mogen wij over van mening verschillen. En dat ze kritisch kijken naar het resultaat of het vertoonde spel, begrijp ik ook. Alleen ik volg en lees niet alles, omdat ik geen sociale media heb. Zo krijg ik dus ook niet alles direct mee, maar ik heb er wel last van. Vooral als het persoonlijk wordt en ik mij aangesproken voel. Die druk voel ik zeker wel, want ik ben een gevoelsmens en dat is echt niet leuk. Alleen supporters moeten ook begrijpen dat ik als trainer niet altijd overal heel open over kan zijn. Soms kun je nu eenmaal niet alles vertellen. Puur uit bescherming. Anders kan het ten koste gaan van de selectie, de staf en ook van mij als trainer.”

Wat Jansen nog wel kan vertellen, maar dan niet met zekerheid, is hoe zijn toekomst eruit ziet. Komend seizoen stuurt hij zijn auto wederom iedere werkdag vanuit Groningen naar Zwolle. En dan? Toch de afslag Heerenveen? Een Friese podcast verhaalde nog niet zo lang geleden dat Jansen ooit weer hoofdtrainer zou worden van Heerenveen. 

“Zo heb ik dat niet gezegd. De vraag was of ik in de toekomst wel weer wat wilde doen bij Heerenveen. Het was een ja nee vraag en als je dan nee zegt, dan sluit je iets uit of af. En dat is niet het geval. Voor PEC Zwolle geldt hetzelfde. Ik heb het hier enorm naar mijn zin. Als het financieel weer op de rit is, dan is de club eraan toe om door te groeien. Er valt op zoveel facetten nog winst te behalen. Anders blijft het wat het is en ik vind dat we echt door moeten.”

Tien jaar

Die groei en ontwikkeling van PEC Zwolle zouden de komende jaren zomaar met Jansen kunnen zijn. “Ik kan goed opschieten met de mensen bij de club en de lijntjes zijn hier kort. In ieder geval korter dan bij Heerenveen, hoewel beide clubs goed met elkaar te vergelijken zijn. En als ik het hier naar mijn zin heb en PEC ziet het ook zitten in mij, dan zou ik hier zomaar nog tien jaar kunnen werken. Dat mag je best zo opschrijven.”

Kader:

PEC laat het liggen tegen RKC

PEC ZWOLLE – “Als er één ploeg vandaag had moeten winnen, dan waren wij het wel. Een doelpunt, twee punten meer en dan zouden we tiende staan”, mijmerde PEC Zwolle trainer Johnny Jansen zondagmiddag na de remise tegen RKC Waalwijk: 1-1.

PEC Zwolle beloonde doelman Mike Hauptmeijer met een basisplaats. “Mike heeft een goed jaar gehad, is een goede concurrent voor Jasper en heeft ervoor gezorgd dat Jasper en hijzelf dit seizoen beter zijn geworden.”

Jansen koos er ook voor om Filip Krastev aan de linkerkant te positioneren en gaf Davy van den Berg zijn basisplaats terug. In de eerste helft kregen Younes Namli en Thomas Lam twee beste kansen, die creëerde RKC ook, maar gescoord werd er niet.

Pit en energie

Na rust kwam er wat meer pit en energie in de wedstrijd. Na een uur spelen trof PEC dan toch doel. Bram van Polen legde terug, Lennart Thy haalde uit en met wat fortuin zakte de bal en verdween onhoudbaar in de goal: 0-1. Toch alweer zijn dertiende treffer van het seizoen, maar het was niet genoeg voor de zege.

De opwinding zat ‘m in de slotfase. Zico Buurmeester, na zijn langdurige blessure goed voor zijn eerste speelminuten in 2024, kreeg na amper tien minuten speeltijd de rode kaart toen hij Denilho Cleonise neerhaalde. De vrijebal ging er in de slotminuut in drie instanties ook nog eens in. Via de kluts en door de benen van Hauptmeijer kon Richonell Margaret binnenschieten. Het leidde tot zinderende vreugdetaferelen en een balende Jansen.