Zwolse zomergasten: ex-PEC Zwolle speelster Naomi Hilhorst

ZWOLSE ZOMERGASTEN - In de zomermaanden start de sportredactie van De Swollenaer met de rubriek Zwolse Zomergasten. Een serie interviews met sportieve Zwollenaren. Vandaag deel 3. PEC Zwolle Vrouwen speelster Naomi Hilhorst (23), die de club na vijf jaar verlaat. “ Het is tijd voor iets nieuws, iets anders om zo verder te komen, want ik wil altijd meer.”

(door Erik Riemens)

Het PEC Zwolle verhaal van de aanvalster is hoe dan ook het verhaal van haar twee kruisbandblessures. Op 14 maart 2021 tegen Ajax was het de rechterknie, op 19 augustus 2022 tegen Excelsior de linker. Daardoor lag ze er in totaal bijna drie jaar uit. Hilhorst werd aan iedere knie twee keer geopereerd, omdat ze - hoogst uitzonderlijk - beide keren behoorlijke meniscusschade had. Dat werkte behoorlijk vertragend voor haar herstel. “Ik heb tweemaal drie maanden op krukken gelopen, voordat ik überhaupt weer kon lopen. Ik had helemaal geen spierkracht meer, alles was stijf.”

Bal moet hebben

Die barre tijd ligt gelukkig achter haar, want nu is ze fit en in alles klaar voor een nieuwe club. Eentje met ambities, een ploeg die vaker de bal heeft en meer op de helft van de tegenstander speelt. “Ik ben een creatieve speelster, eentje die de bal moet hebben om dan met mijn explosiviteit en dribbels een actie te maken. De ene keer is dat in een wat vrije rol, als een nummer tien vlak achter de spits, een andere keer juist als aanspeelpunt in de spits of als linksbuiten.”
“Natuurlijk, ik kan meehelpen strijden als het nodig is en dat heb ik afgelopen seizoen ook wel gedaan, maar juist aan de bal moet ik het laten zien. Mijn doel was om een heel seizoen in een keer door te komen, fit te blijven en het beste voor mezelf eruit te halen. Dat is gelukt en daar ben ik blij mee. Nu is het tijd voor iets nieuws, iets anders om zo verder te komen, want ik wil altijd meer.”
Alle opties zijn dan ook nog open, in binnen- en zeker ook buitenland. Een Spaans avontuur spreekt haar vooral aan. “Hoe daar gevoetbald wordt, past wel bij mij. Bovendien spreek ik de taal al een beetje.”

Afgelopen jaargang eindigde PEC Zwolle Vrouwen op een teleurstellende tiende plaats. De ploeg van ook vertrekkend trainer Jim Brinkhof hield alleen Excelsior en Telstar onder zich. “Het was een moeizaam seizoen. We hebben veel moeten strijden en verdedigen. Aan het begin ging het nog wel, maar daarna waren de resultaten erg wisselend en daardoor zag je ook bij de trainers af en toe twijfels over de tactiek en wie ze moesten opstellen. Zelf speelde ik de ene keer wel - vlak voor de winterstop zat ik er écht lekker in - en de andere keer maar een paar minuten of helemaal niet. Ik weet van mezelf dat ik er alles aan gedaan en gegeven heb, ook in die soms weinige speelminuten die ik kreeg.”

Boven de groep

Volgens Hilhorst is het mindere PEC-seizoen wel verklaarbaar. “We hebben een hele jonge groep met weinig ervaring. Daar is niets mis mee, maar dan moet er wel een goede balans zijn en die was er niet.” Met haar 23 jaar en vijfjarig dienstverband, behoorde ze ineens tot een van de meest ervaren speelsters. Het vertrek van Brinkhof ligt in het verlengde daarvan. “Achteraf denk ik dat we als jonge groep meer een type trainer nodig hadden die écht boven de groep stond, maar dat is achteraf en heeft niets met mijn vertrek te maken.”
Met de nieuwe trainer Gert-Peter de Gunst spelen de PEC Zwolle Vrouwen zaterdag in Hattem alweer het eerste oefenduel tegen NAC Breda. Zonder Hilhorst dus. Hoe dan ook een bijzondere gewaarwording. Ze is in haar handvol jaren bij PEC een echte Zwolse geworden. Opgroeien deed ze in het Twentse Goor. “Mijn broertje voetbalde bij VV Twente, dat wilde ik ook. In de jeugd heb ik altijd bij de jongens gespeeld, later ook bij SV Enter en Excelsior’31 waar ik in de O17 op divisieniveau speelde, terwijl dat eigenlijk niet meer mocht. In 2018 tekende ik een contract FC Twente, waar ik debuteerde in de eredivisie, kampioen werd en in Oranje O17 speelde. Alleen er was zoveel concurrentie. Daarom stapte ik in 2020 over naar PEC Zwolle.”

Leven zonder voetbal

“In het eerste seizoen met Joran Pot als trainer ging het meteen heel goed en speelde ik in Oranje O19 en O23. Daarna kwamen de blessures, waardoor ik het tweede, derde en een gedeelte van het vierde seizoen moest missen. Ik ben PEC dankbaar dat ze altijd vertrouwen in mij hebben gehouden en mijn contract ook steeds hebben verlengd. Ze hebben mij geholpen met waar ik nu sta.”
“Uiteindelijk heb ik zelf ook veel van die blessuretijd geleerd. Vooral mentaal. Soms was het niet te beseffen dat mij dit twee keer moest overkomen. Dat doet wat in je hoofd en was best moeilijk, maar ik heb nooit gedacht aan opgeven of stoppen. Daarvoor miste ik het voetbal veel te veel. Sterker nog, ik ken geen leven zonder voetbal en dat wil ik ook niet.”