Silvain Voulon is nu al een winnaar van de Zwolse Triathlon

TRIATHLON - De Zwolse Triathlon die zaterdag 19 september wordt gehouden is voor Sylvain Voulon een wel heel bijzondere. De 22-jarige Zwollenaar kende een lang, slopend en levensbedreigend medisch traject en wil met zijn deelname iets terugdoen voor zijn hulpverleners bij het Daan Theeuwes Centrum (DTC) in Woerden. “Ik zou willen dat een dergelijk traject voor meer mensen mogelijk is.”

(door Erik Riemens)

Hij zit er monter bij tijdens het interview en praat voluit. Zijn moeder is ook aanwezig om hem af en toe wat te helpen met data, ‘dingen’ en herinneringen, want Sylvain weet niet alles meer. Het zijn de negatieve bijwerkingen van de opgelopen blijvende hersenschade. “Toen ik 9 maanden was, kreeg ik na een hersenvliesontsteking een drain (een ventriculo-peritoneale drain, ER) in mijn hoofd. Dat is een pompje met een dun slangetje dat overtollig hersenvocht afvoert vanuit de hersenen naar mijn buik. Daar heb ik tot vorig jaar februari - dus ruim 20 jaar lang - nooit last van gehad. Die drain heeft al die jaren in mijn hoofd gezeten zonder enig probleem.”

”In februari 2025 was ik bij mijn vriendin en voelde mij in de ochtend niet helemaal lekker. En dat ging niet over. Ik ben toen toch naar de huisartsenpost gegaan, maar daar werd ik naar huis gestuurd met neem een paracetamol en rust wat uit.”
“Achteraf bleek dat er daadwerkelijk iets niet goed was. In het afvoerslangetje van mijn drain in mijn hals zat een onderbreking. Dat leidde tot wat complicaties. Uiteindelijk is er een hele nieuwe drain geplaatst en daarna had ik nergens last meer van. Ik was een maandje thuis geweest, maar pakte daarna mijn studie accountancy en mijn werk bij Baker Tilly weer op.”

Verward

Tot de zomer van 2025. Een familiereis naar Italië liep uiteindelijk bijna verkeerd af. Het begon al op de heenreis en het werd eenmaal in Italië eigenlijk steeds erger. Sylvain voelde zich onderweg en op de plaats van bestemming beroerd. “Een van de triggers voor mijn ouders was dat ik verward was en zaken begon te zeggen die feitelijk niet klopte. Zo zei ik bijvoorbeeld dat ik had gegeten, maar dat had ik helemaal niet. We zijn toen naar zo’n lokale eerste hulp gegaan, maar daar wisten ze ook niet wat ze met mij aan moesten.”
”Mijn moeder liet toen mijn medisch paspoort zien, want het vermoeden was wel dat het iets met die drain te maken had. Uiteindelijk ben ik met een ambulance naar een echt ziekenhuis gebracht. Ik was nog wel bij bewustzijn, maar ik weet daar niets meer van. Dat is mij later allemaal verteld.”

In het Italiaanse ziekenhuis kwam na een CT-scan meer duidelijkheid. De drain was kapot en Sylvain had een cyste aan de onderkant van zijn drain in zijn buik. Doordat de cyste een soort van ballon vormde, functioneerde de drain niet meer. Het hersenvocht vulde die cyste en stroomde weer omhoog. Daardoor liep de druk in zijn hoofd uiterst gevaarlijk op. Er was maar één oplossing: een spoedoperatie.
”Ze hebben een nieuwe drain geplaatst en die cyste als het ware lek geprikt door het hersenvocht af te tappen. Daardoor verminderde de druk in mijn hoofd en was ik er weer zeg maar”, vertelt Sylvain haast onbewogen.

Knudde

Maar dat bleef niet zonder verstrekkende gevolgen. “Ik moest nog een week in Italië in het ziekenhuis blijven. Voor de feestelijke vakantie - mijn ouders waren 25 jaar getrouwd - was het helemaal knudde natuurlijk. En het was vooral heel erg schrikken. Ik was ruim anderhalve dag echt kwijt. Toch voelde ik mijn best wel goed toen ik weer naar huis mocht. Daar hebben we uiteindelijk op advies van de arts wel drie dagen over gedaan.”

Eenmaal thuis herstelde Sylvain. Wel ging hij nog tweemaal naar het ziekenhuis, omdat hij niet fit was, maar er werd niets verontrustends geconstateerd. Tot 30 augustus (zijn moeder springt even bij met die datum). “Ik stelde heel vaak dezelfde controlevraag. Echt, ik bleef om de paar minuten maar vragen hoe laat Max verstappen zou beginnen met zijn race. Steeds maar weer die vraag herhalen. Mijn broer is toen naar mijn vader gegaan en zei dat het weer niet goed met mij ging.”

Wat volgde was een langdurige ziekenhuisopname in Zwolle en meerdere operaties, waarbij nieuwe drains werden geplaatst. Uiteindelijk bleek een bacteriële infectie de oorzaak van het terugkerende probleem te zijn. Sylvain lag zodoende bijna vier maanden op de IC, waarvan het een paar keer kantje boord was.
“Ze hebben een ader in mijn hals opgeofferd, om daar de drain doorheen te plaatsen, die in mijn hartkamer en niet meer in mijn buik eindigt. Er is zoveel circulatie in mijn hart dat het minieme beetje hersenvocht vanzelf wordt weggepompt en in mijn lichaam verdwijnt. Daardoor is de kans op een cyste nagenoeg nul.”

Hersenschade

“Doordat de druk in mijn hoofd een paar keer heel hoog is geweest, heb ik hersenschade opgelopen. Fysiek mankeer ik zo goed als niks meer. Het binnenkrijgen van nieuwe informatie is geen probleem, maar het opslaan ervan gaat niet altijd helemaal goed. Er zitten wat ‘knikken’ in. Net als het daadwerkelijk ophalen van de opgeslagen informatie. Stel, ik haal dit gesprek volgende week aan, dan weet ik dat nog wel en kan ik ook de grote lijn ervan wel herhalen, maar dan zou ik bijvoorbeeld kunnen zeggen dat het met een vrouw was in plaats van met jou. Als ik zoiets aan iemand vertel die er niet bij was, dan is dat niet zo erg, maar feitelijk klopt het niet. Ik verwissel daar wat informatie en ik sla het dus niet helemaal juist en volledig op. De ene keer gaat het wel heel goed en sla ik heel veel dingen op, de andere keer niet.“

”Wat ik door de tijd heen steeds meer merk, is dat ik dingen die ik leuk en interessant vind en waar ik van geniet, beter onthoud dan zaken waarvan ik denk, het maakt me eigenlijk niet zo heel veel uit. Nu ik weer langer thuis ben, gaat dat wel steeds beter, al leef ik wel heel veel meer op mijn agenda en wekkers dan eerst.”

Bami

Om verder te werken aan zijn herstel werd Sylvain na zijn ziekenhuisopname overgeplaatst naar het Leijpark in Tilburg, een behandelcentrum voor vroege intensieve neurorevalidatie. “De eerste kennismaking vergeet ik nooit meer. Ik kwam daarbinnen en de meneer die ons daar ontving, begon tegen mijn vader te praten van ‘dit is z’n kamer, zo ziet het eruit, hier eten we enzovoort. Een van de eerste dingen die mijn vader toen zei was: ‘Dat snapt hij zelf hoor.’ Dat waren ze daar totaal niet gewend. Dat een revalidant zo ver was dat hij zelf dingen kon aanhoren en begrijpen. Ze schrokken er zelfs een beetje van.“

”Achteraf ben ik heel blij dat ik daar ben geweest. Ik heb er veel fysiotherapie en logopedie gehad. Mijn spierkracht was namelijk enorm afgenomen en ik zat in een rolstoel. Ook de mimiek in mijn gezicht was weg, ik hield mijn hoofd ook helemaal naar beneden en sprak niemand aan. Wat ik achteraf van verhalen hoorde en op foto’s zag, heb ik pas na twee weken voor het eerst het gezicht van mijn fysiotherapeut gezien. Niet letterlijk natuurlijk, maar zo voelde het wel.”

”Ik sterkte daar ook aan door gewoon vast voedsel te eten in plaats van het via een sonde toegediend te krijgen. Zeg maar dat astronautenvoedsel in een flesje. Wat was ook alweer het allereerste bord met echt eten?” “Bami”, antwoordt zijn moeder.

Na drie weken in het Leijpark werd Sylvain overgebracht naar het Daan Theeuwes Centrum (DTC), waar ze rond de 25 patiënten met niet aangeboren hersenletsel in de leeftijdsgroep van 16 tot en met 35 jaar behandelen. Iedere dag werkte de Zwollenaar intensief aan zijn herstel: fysiotherapie, logopedie, ergotherapie, neuropsychologie en sprak hij meerdere keren per week met een psycholoog. Zijn revalidatie begon ‘simpel.’

Zelf kunnen aankleden en dan de volgende stap, zoiets als de was opvouwen. “Op een gegeven moment heb ik boerenkool gemaakt. Allemaal kleine stapjes om mijn oude leven weer op te pakken.” Begin dit jaar had hij voor het eerst weekendverlof. Vervolgens werd zijn behandeltraject afgebouwd naar drie dagen, een dag en nu heeft hij periodiek nog een terugkomdag.

Klikpedalen

Nadat letterlijk de eerste kleine stapjes werden gezet tijdens zijn therapie in het Leijpark en later de grotere stappen in het DTC, ging Sylvain ook weer denken aan sport. Hij was en is een grote sportliefhebber. Van voetballen bij SVI en ZAC tot paardrijden en van de sportschool tot hardlopen. Hij was altijd actief. ”Met behulp van de fysio in het DTC werd wandelen op een gegeven moment joggen. Dat was een enorme overwinning voor mezelf. Uiteindelijk ging dat hardlopen goed, steeds gecontroleerde en langer.“
“Toen kwam de racefiets erbij. Dat begon voor mij met oefenen met de klikpedalen of dat ik op een teken ineens moest remmen. Vervolgens was er een soort zwemgroepstherapie. Alleen, ik was destijds al zo goed dat ik die therapie niet meer nodig had. Ik heb toen gevraagd of ik baantjes mocht gaan trekken en dat mocht.”

En daarmee was de cirkel zeg maar rond. Want in 2024 deed hij mee aan de 1/8 triathlon in Zwolle. Nu was het plan om zich te richten op deelname in 2027, maar Sylvain herstelde zo goed, dat hij rond zijn verjaardag in april - uiteraard in goed overleg met zijn behandelaars in het DTC - bedacht om dit jaar al deel te nemen aan de 500 meter zwemmen, 20 kilometer fietsen en 5 kilometer hardlopen in zijn woonplaats.

“Mijn eerste gedachte was: ik doe het niet voor een snelle tijd, maar om te laten zien dat ik weer kan sporten. Al zou ik wel graag mijn vorige tijd van 1.26.33 uur willen verbeteren. Ik was het vertrouwen in mijn eigen lichaam volledig kwijt. Sport heeft mij geholpen om dat weer terug te krijgen. Totdat ik op een bepaald moment bedacht: ‘Waarom ga ik met mijn deelname geen geld ophalen voor het Daan Theeuwes Centrum?’ Want ik ben al mijn therapeuten echt enorm dankbaar. Ik ben zo blij wat ik daar heb mogen doen en met de mensen die ik daar heb ontmoet. In het DTC heb ik echt vrienden gemaakt. We hebben allemaal ongeveer hetzelfde meegemaakt en het er alleen samen over praten, was al zo waardevol voor mij.”

Dankbaarheid

”Via Go Fund heb ik een actie opgestart. Eerst dacht ik nog aan een bepaald streefbedrag, maar alles is welkom. Natuurlijk hoop ik op zoveel mogelijk geld, en er is al best veel gedoneerd, maar hoeveel ik wil ophalen heb ik losgelaten. Ik kijk in ieder geval met heel veel dankbaarheid terug op mijn revalidatie en behandeling. Ik zou willen dat dit traject voor meer mensen mogelijk is, zodat zij net zo mogen herstellen als ik.”

De Zwolse 1/8 Triathlon is officieel aangewezen als NAH-triathlon. Naast Sylvain zullen nog twaalf andere revalidanten met niet aangeboren hersenafwijking aan de start verschijnen. Sylvain doet mee aan de normale triatlon, de overige NAH-deelnemers nemen wel deel aan de NAH-triatlon.