Rondje Extra: het afscheid van een snackcorner: ‘Ik verkoop ook een glimlach’

Peter en Ciska stoppen met snackcorner Hollandia. Een familiebedrijf, in 1996 overgenomen van vader Den Elzen. Stoppen, een moeilijk moment? “Ja en nee want ik ga het sociale aspect, onze klanten, wel missen. Dat weet ik nu al. Wij hebben dit werk met veel plezier gedaan maar de jaren gaan ook voor ons tellen. Daarnaast speelt de gezondheid van Ciska parten. Hoogste tijd om te gaan genieten van ons nieuwe sociale leven. Wat nu ook meespeelt is dat het echte ‘moeten’ verleden tijd is. De tijd hebben wij straks helemaal aan ons zelf. Hoewel, er zijn nog wel wat klusjes bij onze kinderen te doen.”

(door Peter de Jong)

De gouden tijden van weleer zijn voorbij. Dat vertelde je bij het vorige interview in 2017. Hoe kijk jij daar nu tegenaan?
“Het is anders geworden. De concurrentie wordt groter, niet alleen bij de snackbars. De snackkeuze die mensen kunnen maken wordt ook steeds groter. Wij hebben ons altijd willen onderscheiden van de andere snackbars. Een frietje kun je overal halen maar frites bij ons is anders. Ambachtelijk en in mijn optiek gewoon beter. Dat geldt ook voor onze snacks. Wij maken bijvoorbeeld heel veel zelf. Mijn stelling is altijd: als ik het niet lekker vind dan verkoop ik het ook niet. In 2022 zijn wij begonnen met de verkoop van churros. Op aanraden van mijn schoonzoon. Churros bestond al een lange tijd maar wij zijn gaan zoeken naar een recept waarmee je een betere smaak aan de churros geeft. Bij ons krijg je churros met softijs, dat had niemand. Men komt nu speciaal voor churros bij ons. En met onze ijskoffie geldt eigenlijk hetzelfde. Om vervolgens van klanten te horen dat onze ijskoffie de lekkerste van Zwolle is. Dan krijg je reacties zoals, nou dan wil ik dat zelf eens proberen of dat werkelijk zo is.”

Jullie runnen deze zaak bijna 30 jaar. Las je door die periode wandelt, wat zeg je dan?
“Veel plezier, veel lol in het vak gehad maar ook keerzijdes en het wordt steeds moeilijker om gemotiveerd personeel te vinden. Bij ons is het contact met de klant kort, het is geen restaurant. Er is niets mooiers als mensen hier lachend de deur uitgaan. Want ik verkoop niet alleen eten. Ik verkoop ook een glimlach. Vroeger had je hier in de stad alleen maar de kroket, frikandel en patat. In de loop der jaren is men steeds meer gaan ontwikkelen, het is meer een petit restaurant geworden. En ja, er stond hier jarenlang een helikopter voor de kinderen bij de voordeur. Wij stonden ook wel bekend als de snackbar met de heli.”

Dan komt het moment van stoppen!
“Wij hebben het 31 jaar met plezier gedaan, zouden er nog jaren mee door kunnen gaan maar onze gezondheid vraagt om aandacht. Ciske heeft problemen met haar knie en been, zelf heb ik versleten heupen. Ik ben 60 en denk, hoe nu verder? Het wordt er ook niet makkelijker op. De snackbar heeft in mijn ogen nog steeds een negatief imago. Ik zal niet zeggen dat alles bij ons gezond is maar het is zeker niet ongezond. Als klant moet je ook niet elke dag bij ons komen, maar ‘n keertje. Op zaterdag 21 december zijn wij voor het laatst geopend. Daarna nog een week om de boel schoon te maken voor de overname. Of hier weer een snackbar komt, weet ik niet. Waarschijnlijk wel want het is verkocht met de inboedel.”

Hoe zie jij jullie toekomst na het stoppen? 
“Voorlopig helemaal niets doen. Meer dan tien jaar zijn wij niet op vakantie geweest. Als wij een weekje dicht waren, zaten we vaak gewoon thuis. Eerst willen wij een beetje genieten en tot rust komen. Genieten betekent voor ons dat wij de rust krijgen en weggaan wanneer wij dat willen. Wij hebben een klein bootje om mee te gaan varen. Beetje plezier maken en dan zien wij wel. Ik houd ook van motorrijden.”

Tot slot, nog een woordje voor jullie klanten?
“Wij zijn onze vaste gasten en alle anderen super dankbaar. Het was een geweldige tijd met hen. Ook het plezier wat wij met hen hebben gehad. Soms was het hier een grote lachbende. Dat alles, net als de contacten met onze buren, dat alles gaan wij echt missen.”