Rondje Extra: Bella Napoli viert 40-jarig bestaan: ‘Wie goed doet, goed ontmoet’

Het Italiaanse restaurant Bella Napoli aan het Grote Kerkplein in Zwolle; voor veel Zwollenaren geen onbekende horecagelegenheid. Aan het roer staat Michele Ruberto, een geboren Italiaan die Nederland pas echt ging ontdekken toen hij vanuit Groningen naar Zwolle kwam. Afgelopen week een jubileumfeest met veel (oud)gedienden, familie en omwonenden.

(door Peter de Jong)

Over de naam van zijn in 1985 overgenomen restaurant doet Ruberto niet moeilijk. “Die naam heb ik overgenomen van Giovanni, de vorige eigenaar. De naam ligt goed in het gehoor en dat geldt ook voor de context. Mijn compagnon destijds kwam wel uit Napels. Na de overname hebben wij Bella Napoli direct voortgezet. Pas drie maanden later hebben wij de menukaart aangepast aan onze wensen.” 

Over die kaart zegt Ruberto: “wij hebben een gewone algemene Italiaanse kaart. Onze gerechten komen niet specifiek uit een bepaald deel van Italië. Wel uit verschillende Italiaanse streken. Ik vind het leuk om een beetje van alle soorten gerechten op de menukaart te hebben. Mijn Italiaanse horeca-ervaring heb ik voornamelijk opgedaan in Milaan, Lombardije en meerder skioorden. Het is niet zo dat ik vanuit een chauvinistische gedachte de keuken uit mijn geboortestreek Puglia terug wil zien op onze menukaart. Die streek heeft mij, eerlijk gezegd, niet zoveel gegeven. Nederland heeft mij, zeker wat de welvaart betreft, meer gegeven.”

Ruberto maakt tijdens dit interview een ontspannen en tevreden indruk. Praten doet hij voluit en dat is bepaald niet vreemd voor iemand die zijn dankbaarheid niet onder stoelen of banken steekt. Zo kijkt hij met voldoening terug op de vele personeelsleden die hij in vier decennia heeft meegemaakt. “Het is een stukje van mijn historie die nauw verbonden is aan het personeel. Zij hebben Bella Napoli mede mogelijk gemaakt. Als ik terugkijk op die 40 jaar dan is het een aaneensluiting van hoogtepunten en een band die ik met hen heb opgebouwd. Vaste gasten? Ik ken veel gasten maar de term ‘vaste gast’ bestaat volgens mij niet. Dat is een utopie want een gast komt echt niet alleen maar bij jou. Zij komen bij mij om bijvoorbeeld hun verjaardag te vieren. Maar ook als er iets verdrietigs is gebeurd. Dan komen ze met hun familie. Veel gasten voelen voor mij als een verlengstuk van mijn familie. Geen bloedverwanten. Het wederzijdse respect voor elkaar wordt uitbetaald in vertrouwen, een gevoel van saamhorigheid.”

“Ik ben helemaal niet commercieel ingesteld. Ik heb aan den lijve ondervonden dat ‘wie goed doet, goed ontmoet’. Dat heb ik gemerkt aan mijn gasten maar ook op de sportschool waar ik verknocht ben geraakt aan spinning en aan toerfietsen. Zo heb ik vanaf mijn 50ste meerdere jaren gefietst voor het goede doel waarbij ik de catering voor mijn rekening nam.”

Terug naar verleden week woensdag; de dag waarop het jubileumfeest, georganiseerd door buurvrouw Jeltje Deutekom en oud-medewerker Eduard Spiegel, wordt gevierd. Een stralende dag met veel zon en een terras met vlaggetjes, muziek en waar gasten zich opperbest vermaken. Ruberto ook hoewel hij vooraf behoorlijk gespannen is. “Maar toen iedereen er was viel bij mij de spanning gelukkig weg. Het eten die dag heb ik zelf gemaakt. Natuurlijk had ik iemand kunnen laten komen, misschien was dat zelfs goedkoper maar ik wil kwaliteit. Geen plastic eten. Als ik een feest geef maakt het mij niet uit wat dat kost. Het moet gewoon goed zijn. Met de beste carpaccio, de beste tiramisu, noem maar op. Voor mensen die van mij houden en ik van hen. Ook mensen die zeggen dat ik een levensles, een soort van levensanker voor hen ben geweest.”

“Nogmaals, geld heb je nodig om te leven maar bij mij gaat het erom dat ik anderen een thuisgevoel kan bieden. De jongens die bij mij gewerkt hebben, heb ik altijd alle vrijheid gegeven. Geen beperking, bij mij gaan ze alles doen. Te beginnen bij de bar, dan een bordje ophalen, later gaan ze serveren. Er was een tijd dat de jongens mij gingen imiteren. Werken zoals ik dat deed. Zo leuk, ik heb kopieën van mijzelf gezien.”

Met zijn 68 levensjaren en een echtgenote die hem altijd heeft gesteund, komt de dag dichterbij dat Ruberto het kalmer aan wil doen. Meer tijd voor de (klein)kinderen of een bezoekje brengen aan hun oudste zoon Matteo die met zijn gezin in Dubai woont. Een familiebedrijf zal Bella Napoli niet worden. Alle kinderen hebben andere keuzes gemaakt. Gelukkig heeft Ruberto inmiddels iemand op het oog die interesse in een overname heeft. “Die persoon wil het graag maar ik ben er nog niet klaar voor.”