Peter de Jong stopt met Rondje Swolle ‘Ik ga de gesprekken missen’

Ruim 23 jaar schreef hij voor deze pagina, Rondje Swolle. Nu wordt er over hem op deze pagina geschreven. Peter de Jong stopt met de interviews, nieuwtjes en curieuze berichten over de Zwolse horeca, entertainment en bekende Zwollenaren. “Het ligt niet aan mijn motivatie en eigenlijk ook niet aan mijn leeftijd, al word ik dit jaar 75”, zegt Peter. “Ik wil wat meer gaan genieten. Ik ben een beetje gebonden aan huis, doe wat mantelzorg voor mijn vrouw. Ik had ineens een moment dat ik dacht: het is goed om te stoppen. Maar ik ga het missen, de gesprekken vooral.”

(door Joop de Haan)

De pagina Rondje Swolle is begonnen in 2002, de Swollenaer bestond toen een jaar. Media-adviseur Leo Sebel belde Peter, of hij een pagina wilde maken over entertainment en muziek. “Een week later zaten we aan mijn keukentafel en hebben we een eerste opzet gemaakt.”

De twee kenden elkaar uit de Zwolse muziekwereld. “Ik organiseerde in de jaren 90 concerten in de IJsselhallen. Ik heb een paar keer een optreden voor Leo gedaan.”

Bovendien kwam Peter uit de ‘bladen’. “Ik heb geschreven voor Weekend en Story. Toen werkte ik al samen met Jan Boertien als fotograaf. Ik zei ook tegen Leo: ik wil het samen met Jan doen.” De naam Rondje Swolle is bedacht door Daniëlle, de vrouw van Jan. Naam en insteek van de pagina zijn in de loop van de tijd nooit veranderd. “Het moest feelgood zijn. We wilden een artikel van een halve pagina. Daarnaast wilden we iets, hoe zal ik het eens zeggen. Geen roddelrubriek, maar wel dat mensen zich afvragen: is het waar of niet? Al is het merendeel wel waar. De vorm was duidelijk, we hebben er nooit aan hoeven sleutelen.”

Er ontstonden al snel rubrieken, zoals Horecalia. “Met mensen die werkzaam zijn in de horeca. En we hadden ‘Mijn horecarondje’. Jan en ik liepen daarvoor de stad in, gingen ergens naar binnen. We zochten een klant en vroegen of die daar wel vaker kwam en waarom, en mogen we een fotootje maken? Iedereen vond dat leuk. Dat was de eerste opzet van Rondje Swolle. Dat is een beetje zo gebleven, rubrieken kwamen en gingen. Gehoord onder de Sassenpoort kwam er ook al snel bij, die is wat meer op eigen benen komen te staan. We hadden maar één criterium: het moest over een Zwollenaar gaan.”

In de loop van de tijd bouwde Peter een groot netwerk op. “Ik kreeg veel tips. Dat begon zo ongeveer bij het tienjarig bestaan. Het jubileumfeest in de foyer van de Buitensoos werd goed bezocht. Er was zoveel medewerking van alles en iedereen in Zwolle. Het gaat om samenwerking, net als de lokale overheid zegt. Dat hebben wij heel goed geproefd bij het tienjarig bestaan en daarna. We hadden goodwill binnen de horeca maar we boden ook iets terug. Wij waren Jan en Peter, die twee van Rondje Swolle. Als ik een verhaal heb geschreven ik moet de ander daarna recht in de ogen kunnen kijken, want je komt elkaar altijd weer tegen in Zwolle. Dat stond hoog in mijn vaandel. Maar dat betekent niet dat je slijmerig opschrijft wat de ander wil. Iedereen vond het altijd leuk om in de Swollenaer te staan. Ik heb nog nooit meegemaakt dat iemand dat niet wilde.

Het tienjarig bestaan van Rondje Swolle in de foyer van de Buitensoos was een groot feest, maar er waren meer evenementen die Peter en Jan begonnen. “Voor het EK en WK in 2008 en 2010 hebben we met Zwolse kroegen een quiz gespeeld als Nederland speelde. De winnaar werd gedoopt tot beste sportkroeg van Zwolle. De vragen werden bedacht door journalist Remco Regterschot, die schreef voor Rondje Swolle ook de rubriek Barvlieg’n, een humoristisch kroeggesprek.”

Een succes was ook de scootertocht. “Jan was echt een scooterrrijder, heeft mij ook aangestoken. Het leek hem leuk om vanuit Rondje Swolle een scootertocht te organiseren. We hebben Brommercentrum Zwolle gevraagd en die wilde wel meedoen. Deze tocht is vier of vijf keer gereden, vanuit Zwolle door de regio. Hoogtepunt was dat we met een sliert van 140 scooters reden. De tocht werd beveiligd door Jordi Wientjes, die zat bij de reservepolitie, en zette kruispunten af. Bij terugkeer in Zwolle was er een afterparty in het Proeflokaal. Ook weer een voorbeeld van samenwerking met meerdere bedrijven.”

Peter vindt het nog altijd jammer dat er geen samenwerking in de stad van de grond kwam om het Herman Brood Museum te redden. “Daar had het in eerste instantie de gemeente wat mee moeten doen. Ik vind het eigenlijk een schande dat Ivo de Lange, die zijn nek heeft uitgestoken met het museum, in de steek is gelaten. Over honderd jaar is Herman Brood nog groter dan hij nu is. Je mag hem niet vergelijken met Thorbecke maar Brood is een van de grote zonen van de stad. En alles wat er van hem was is nu voorgoed weg.”

Het overlijden van Jan Boertien 10 oktober 2015 was een klap voor Peter. “Boertien ging op de tiende van de tiende. Het was moeilijk om er mee om te gaan. We waren een onafscheidelijk duo, we waren vrienden. En moet je dan alleen verder met Rondje Swolle? Ik heb er zo over getwijfeld. Ik heb het ook aan veel mensen gevraagd: wat moet ik doen? Iedereen zei: doorgaan. Het is ook een eerbetoon aan Jan. Uiteindelijk ben ik doorgegaan. Ik heb Jan altijd in mijn achterhoofd. De naam Boertien valt nog steeds in gesprekken.”

Zeven jaar later op 26 juli 2022 overleed nog een icoon van Rondje Swolle: Gerrit van der Kooy, journalist en later gemeenteraadslid voor de VVD. “Dat was ook een groot verlies. Hij was bijna vanaf het begin betrokken bij Rondje Swolle met zijn column Papje. We wilden een columnist, maar wie? Jan was vaste gast van het Proeflokaal, en daar was Gerrit ook vaak. Die was meteen te porren voor een column. Hij kwam zelf met de naam Papje, dat verwijst naar het drankje dat hij altijd dronk, whisky met een beetje water. Als hij het Proeflokaal binnenkwam, werd dat al voor hem neergezet. We waren blij met hem maar we kregen vaak reacties op Papje. Zijn columns schuurden af en toe, maar niet meer dan dat.”

In 2016 kreeg Peter de Gouden Klinker van de Zwolse Stroatklinkers, vanwege de inzet van Rondje Swolle voor het carnaval in Sassendonk. “Die Klinker heb ik postuum opgedragen aan Jan en hem geëerd door de Klinker in de lucht te houden en te zeggen: wat is een Klinker zonder medeklinker. Bedankt Jan!”

In 2023 volgde nog een onderscheiding: wordt de Gouden Snavel van carnavalsvereniging De Eileuvers, die aan Peter en postuum aan Jan en Gerrit werd uitgereikt. Een prestigieuze onderscheiding die incidenteel wordt uitgereikt. “De Gouden Snavel en de Gouden Klinker heb ik thuis in het zicht staan. Als ik er naar kijk denk ik: Jan en ik hebben iets goed gedaan. Het is streling van je eergevoel. Dat je een pagina hebt die door heel veel mensen gewaardeerd wordt en die ook nog eens onderscheiden wordt. Die uitreikingen waren ontroerende momenten. Ik vind het ook mooi dat het echte Zwolse onderscheidingen zijn.”

Maar nu toch stoppen met Rondje Swolle. “Het ligt niet aan de motivatie en ook niet aan de leeftijd, al word ik dit jaar 75. Het geeft ook een bepaalde druk. Positief hoor. Maar ik ga het missen, de gesprekken vooral. Je komt in contact met mensen die je niet kent, je hoort hoe ze in het leven staan, hoe ze in de horeca zijn beland of hoe ze bekende Zwollenaar zijn geworden

Ik heb het altijd met plezier gedaan. Het is geen kunstje, ik was er serieus mee bezig. “

Rondje Swolle gaat in een andere vorm door. “Dat moet zijn vorm nog gaan vinden. Maar dat ik zelf op Rondje Swolle sta, vind ik een eer.”

TOEDELS!

Fotobijschriften

Peter de Jong bij de Sassenpoort met De Gouden Klinker en de Gouden Snavel.

Peter de Jong, Gerrit van der Kooy en Jan Boertien in 2014.