Carine Wiersma: zit elkaar niet in de weg, dat zou Kees ook hebben gewild

ZWOLLE – Twee jaar na het overlijden van Kees gaat Carine Wiersma verder met de horecazaken die zij samen runden. Met verantwoordelijkheid voor haar medewerkers, aandacht voor de gasten en het dagelijkse gemis van haar grote liefde. Ze bouwt voort op wat hij achterliet, maar zoekt ook haar eigen weg. “Je wilt het goed doen. Voor de zaken, voor jezelf, maar ook voor hem.”

(door Michael Kroegman)

“Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan hem denk.” Het is een eenvoudige zin, maar tijdens het gesprek wordt duidelijk hoeveel erin besloten ligt. Kees was voor Carine haar geliefde, de vader van hun zoon Maxim en haar zakenpartner. Iemand met wie ze een leven deelde, plannen maakte en zorgen besprak.

Zijn overlijden betekende ook het wegvallen van een vertrouwd klankbord. De man die de horeca door en door kende, die aanvoelde wat gasten wilden en bij wie ze terechtkon wanneer er iets speelde.

“Hij had er zoveel verstand van. Ook toen hij ziek was, waren er goede momenten waarop ik met hem kon overleggen. Voor mijn gevoel was die steun er dus nog steeds.”

Nu neemt ze de beslissingen zelf. Over personeel, geld en de toekomst. Soms vraagt ze zich af wat Kees zou hebben gedaan. Tegelijk weet ze dat ze haar eigen keuzes moet maken.

Horeca in zijn bloed

Kees had de horeca in zijn bloed. Eten, drinken, gastheerschap: hij begreep wat een zaak aantrekkelijk maakte. Zijn liefde voor Italië speelde daarin een belangrijke rol. Het land, de sfeer en het genieten hoorden bij hem.

Carine omschrijft zichzelf anders. Ze kijkt zakelijker en commerciëler naar de ondernemingen. Haar kracht ligt vooral in het contact met mensen.

“Kees wist heel goed wat mensen bewoog als het om eten en drinken ging. Ik wist vaak wat er in hun persoonlijke leven speelde. Wij waren daarin een heel goede combinatie.”

Waar hij vanuit zijn vakkennis werkte, legde zij verbindingen. Een gesprek aan tafel, belangstelling voor een gast, weten wat iemand bezighoudt. Dat samenspel gaf hun zaken een eigen karakter.

Vooral ondernemers uit de stad vonden er een tweede huiskamer. Je liep binnen en zag bekenden. Er was herkenning, een gesprek, een plek waar je je thuis voelde.

Dat wil Carine vasthouden. Vito’s, die Kees in 1999 begon, draagt een geschiedenis met zich mee. Voor haar is het voortzetten ervan ook het bewaken van iets wat voor veel mensen betekenis heeft.

Zijn kracht, haar twijfel

Kees was een eigenwijze ondernemer, vertelt ze. Hij vertrouwde op zijn eigen ideeën en maakte zich minder druk over wat anderen deden. Als een ander iets overnam, kon hij dat gemakkelijker als een compliment zien.

Carine voelt eerder de behoefte om te beschermen wat zij hebben opgebouwd. Daarin merkt ze hoe verschillend ze zijn. “Hij ging meer uit van zijn eigen kracht.”

Zijn vertrouwen in zijn ideeën kon haar helpen relativeren. Nu ontbreekt die stem. Ze wil zijn nalatenschap recht doen, zonder zichzelf kwijt te raken in de vraag hoe hij het zou hebben aangepakt. “Ik ben iemand met een ander karakter en een andere achtergrond. Dan denk je weleens: doe ik het wel goed?”

Een paar weken geleden kwam de accountant met de cijfers. Zijn boodschap was helder: het gaat goed. Het gaf haar even rust. Een bevestiging dat ze de verantwoordelijkheid aankan.

Samen, ook toen samenleven niet meer ging

Over de laatste jaren van Kees spreekt Carine open. Zijn gezondheid ging achteruit. Alcoholproblemen brachten zorgen met zich mee, evenals terugkerende ziekenhuisopnames. Als gezin probeerden ze hem te helpen. Dat waren moeilijke jaren. Willen dat iemand beter wordt, hopen dat er iets verandert en merken dat je daar maar beperkt invloed op hebt.

“Ik kon hem niet veranderen. Anders was me dat wel gelukt.” Uiteindelijk woonden ze niet meer onder één dak. Een pijnlijke beslissing, maar wel een die ruimte bracht. Carine kon op afstand beter voor hem zorgen. “Vanaf dat moment kon ik er veel beter voor hem zijn.”

Hun liefde en verbondenheid verdwenen niet met die verhuizing. Ze bleven ouders, zakenpartners en mensen met een gedeelde geschiedenis. Ze wilde hem blijven zien als de man van wie ze hield. “Hij was echt mijn grote liefde. Hoe lastig hij af en toe ook was.”

Ze glimlacht bij de gedachte dat Kees waarschijnlijk hetzelfde over haar zou hebben gezegd.

De laatste keer Italië

De reis naar de Dolomieten maar ook Cattolica kreeg achteraf een bijzondere betekenis. Samen terugkeren naar vertrouwde plekken, herinneringen ophalen en tijd doorbrengen als gezin. Tegelijk zag Carine hoe slecht het met hem ging. Ergens voelde ze dat dit weleens zijn laatste jaar kon zijn.

Ze hadden dagelijks contact. Hij moest zijn telefoon opnemen; anders zou zij gaan kijken. Hem levenloos aantreffen was haar grootste angst.

Toen berichten onbeantwoord bleven en ze hem niet kon bereiken, groeide de onrust. Uiteindelijk ging ze naar zijn huis. Daar vond ze hem overleden. Kees werd 68 jaar.

Verdriet en verantwoordelijkheid

Toen moest Carine veel tegelijk: verdriet, Maxim (zoon van Carine en Kees), Gianni en Cinzia (zijn twee kinderen uit een eerdere relatie), de medewerkers en de zaken die verder moesten. Kees was voor veel mensen een vertrouwd gezicht.

Het afscheid werd een gezamenlijk eerbetoon, met familie, muziek en beelden. Carine kijkt er met warmte op terug. Ook de betrokkenheid vanuit de stad betekende veel.

Blijven praten

Ook buiten haar zaken zoekt Carine verbinding. Zoals Kees dit ook altijd deed. Over de overlast door evangelisten met geluidsversterking in de binnenstad is ze duidelijk: gasten moeten elkaar kunnen verstaan. Maar vooral, zit elkaar niet in de weg!

“Ik ben niet tegen het verkondigen van een geloof. Maar op welke manier, hoe hard en hoelang?”

Ze blijft daarom het gesprek zoeken. Evangelist Robbie bood haar persoonlijk excuses aan en bracht een bloemetje mee. “Ik ben niet tegen iemand, ik wil juist dat we er samen uitkomen. Daarvoor moet je met elkaar blijven praten. Communicatie is zo ontzettend belangrijk. Niet alleen met gasten, maar met iedereen. Je hoeft het niet met elkaar eens te zijn, zolang je samen een uitweg kunt vinden en elkaar uiteindelijk de hand kunt geven.”

Toch lukt dat niet altijd. “Met sommige evangelisten kan dat niet, of willen ze dat niet. Dat begrijp ik gewoon niet. Volgens mij heeft God dat niet bedoeld. Heb je naaste lief, dat staat toch in de Bijbel?”