Maxime Kerstholt neemt op blije wijze afscheid

HOCKEY - Na haar definitieve afscheid als tophockeyster, had ze tijd om een vriendin te bezoeken in Kenia. En nu de oud-Zwolse terug is, kan ze zich verheugen op een maand augustus die niet in het teken staat van de voorbereiding. Pinoké speelster Maxime Kerstholt (28) stopte twee maanden geleden na de laatste competitiewedstrijd en koestert alle mooie momenten én mensen. “Ik ben ontzettend blij met alles wat ik heb kunnen doen.”

(door Erik Riemens)

Kerstholt speelde in de jeugd jarenlang bij ZMHC. Op het moment van de Zwolse hockeyfusie in 2012, vloog ze uit en was ze maar liefst negen jaar actief bij Laren. In 2014 nam ze deel aan de jeugd Olympische Spelen in China.
Begin 2017 debuteerde ze in Oranje tegen Spanje en lag als aanvaller de weg naar internationaal succes open. Een jaar later zat ze bij de selectie die de Champions Trophy won door in China Australië te verslaan. In 2021 verruilde ze Laren voor het Amsterdamse Pinoké, waarna ze in 2022 haar rentree maakte in het Nederlands team. Uiteindelijk kwam ze tot elf interlands. “Zwolle was altijd thuiskomen, omdat mijn ouders er woonden. Inmiddels zijn ze verhuisd naar Amersfoort, maar de grondslag van mijn hockeybestaan ligt in Zwolle.”

Gieren

“Pinoké is echt mijn tweede thuis geworden, net wat meer dan Laren”, zo vervolgt ze. “Ik kon er op het fietsje naar toe en vanaf het begin paste het allemaal. De mensen daar, de sfeer en zeker ook het team. De kleedkamer in, muziekje erbij, gieren, maar ook samen die spanning voeren en het juichen, al blijft het jammer dat het ons niet gelukt is om bij de beste vier te komen en zo de playoffs te halen.”

“Al die leuk en mooiste mensen, stuk voor stuk vriendinnen ook. Dat ga ik echt nog het meeste missen van allemaal en blijft mij ook het meeste bij. Meer nog dan met Laren het winnen van de Europacup in een achteraf zaaltje in Hamburg in 2019.”

Het uitduel tegen Bloemendaal op 12 mei was haar allerlaatste duel op het hoogste hockeyniveau. Een week daarvoor, na de thuiswedstrijd tegen Kampong, was er al officieel afscheid van Kerstholt genomen. En dat was op bijzondere wijze. Haar vriendengroep zorgde voor een opmerkelijk spandoek met de tekst ‘Team Beetje Overdreven.’ “Klopt, dat kwam uit de tijd dat ik mijn rentree in Oranje maakte in Nijmegen tegen Argentinië. Ze bleven toen maar schreeuwen en aanmoedigen. Prachtig natuurlijk, maar wel wat overdreven, vond ik. Zo is het ontstaan.”

Vrijwilligerswerk

Dat was in mei 2022, exact twee jaar later is ze gestopt. “Ik stop niet omdat ik hockey niet meer leuk vind, want ik kreeg er iedere keer nog veel energie van en het is nog steeds de allerleukste sport die er, maar andere dingen zijn ook leuk. Ik ben nu 28 jaar, heb geen kinderen en kan nu nog gaan en staan waar ik wil.”
“De combinatie werk Albert Heyn in Zaandam en wonen en topsport in Amsterdam was goed te doen, maar af en toe was het wel een heel gepuzzel en gevlieg. Ik was vaak vier avonden per week bezig met hockey en eenmaal in de twee weken doe ik op de woensdagavond ook nog vrijwilligerswerk in het AMC in Amsterdam. Op maandag krachttraining, dan nog twee keer in de week een veldtraining, beelden bekijken en natuurlijk nog de wedstrijd.”

“Daarnaast heb ik nu het niveau nog en hoefde ik niet geforceerd te stoppen, vanwege blessures. Anderen hebben dat geluk niet gehad en moesten wel stoppen. Na twaalf jaar tophockey hoofdklasse, ken je het kunstje ook wel een keer. En nu kan ik eindelijk ook een keer skiën, ha, ha.”

Hoge heuvels

Het woord blessures komt voorbij. Een langslepende knie- en heupoperatie markeerden haar loopbaan. Het hield in dat ze soms maanden noodgedwongen aan de kant stond. Kerstholt wil er niet te lang bij stilstaan. “Bij sommigen gaat hun sportieve carrière als één rechte lijn omhoog. Bij mij waren er heel veel hoge heuvels op de weg, maar het is gegaan zoals het moest.”

“Wat ik nu ga doen? In eerste instantie even helemaal niets met hockey. Als Pinoké mij straks nodig heeft in een bepaalde rol, dan kan dat. Ik wil heel graag helpen, maar dan op een ander vlak dan training. Maar eerst even lekker niks. Begin juni heb ik met twintig vriendinnen een zogenaamd vrijheidsweekend gehouden en hebben we gevierd wat er te vieren viel. En op die manier wil ik ook terugkijken op mijn hockeycarrière. Ik ben heel blij met alles wat ik heb kunnen doen.”