Marc van der Meulen en Berkum, voetballiefde voor het leven

AMATEURVOETBAL - Het is vrijdagavond een feest van herkenning op Sportpark De Vegtlust. Een bont gezelschap voetballers, oud-spelers, trainers en andere betrokkenen verzamelen zich voor wat onderlinge partijtjes, sterke verhalen, een drankje en een mooi afscheid voor vv Berkum icoon Marc van der Meulen.

(door Harry Bouwhuis)

Toen Van der Meulen (36) op zijn elfde de overstap maakte van vv Berkum richting buurman PEC Zwolle leek hij al snel verloren voor de club. Hij keerde echter na vijf seizoenen terug naar de voetballiefde van zijn leven, de vereniging waar het allemaal begon. Net als voor vader Wim en zijn oudere voetballende broers, de tweeling Chris en Stefan. Alle drie zijn ze nog betrokken in diverse functies bij de vereniging.
Een typisch geval van clubliefde dus.

Van der Meulen knikt. ”Berkum heeft veel voor ons gedaan en betekend. Dan moet je daar ook iets terug voor willen doen. Ik heb tot en met mijn zestiende bij PEC gespeeld en er veel geleerd. Maar bij een BVO ging het - zeker in die tijd - alleen om presteren. Ikzelf hecht ook erg aan een echt clubgevoel. Dat miste ik. Bij Berkum voel ik mij thuis.”

Jonge jongens

Lang geleden op een kampioensfoto van Berkum E1 in 1997 staat een piepjonge Marc van der Meulen samen met zijn maatje, doelman Mathijs Bouwhuis. Ze zijn nog steeds vrienden. Bouwhuis: “Wij waren als jonge jongens uit de wijk bijna elk vrij moment wel op De Vegtlust te vinden. Dat maakte het extra bijzonder toen we eenmaal bij het eerste elftal zaten. Uiteindelijk hebben we negen seizoenen samen in Berkum 1 mogen spelen.”
“De binding tussen wijk en club heeft Marc altijd belangrijk gevonden en hij was in al die jaren een geweldig uithangbord. Zowel als persoon, maar bovenal als hele goede voetballer. Met een geweldige functionele techniek en een enorm spelinzicht kon hij eigenlijk wel op elke positie uit de voeten. Een echte leider, veeleisend naar zijn medespelers, maar dat was altijd ondergeschikt aan het grotere belang van de club. Marc heeft een zwart-wit hart en zal dit altijd blijven uitdragen.”

Uit balans

Van der Meulen maakte in negentien (!) jaar in het vlaggenschip hoogte- en dieptepunten mee. Promotie en ook degradaties. De grootste domper vond plaats in mei 2014 op en tegen Urk. Een inktzwarte dag. “Er gebeurde eigenlijk niets. Ik raakte uit balans en viel. Het leek wel of ik alles in één keer afscheurde. Na mijn herstel werd ik een andere voetballer, maar nooit meer helemaal de oude.”
De Berkum aanvoerder debuteerde onder Hennie in het Hof en ‘versleet’ sindsdien tal van trainers zoals Willem Brouwer, Michel van Oostrum, Raymond Schuurman en als laatste Eduard Lindeboom. Een hele goede band had hij met Arno Hoekstra die vanaf 2016, met een korte onderbreking, zes jaar hoofdtrainer was bij de Zwollenaren.

Teambelang

“Ik heb Marc van het middenveld naar achteren gehaald in mijn eerste seizoen 2016-2017. We werden kampioen in de eerste klasse. Hij was voor mij de ideale aanvoerder die altijd in het teambelang dacht en alles voor de club overhad”, vertelt Hoekstra.
“Buiten het veld altijd correct, maar daarbinnen en ook op de trainingen kon hij een gifkikker zijn hoor, een echte winnaar en heel fanatiek. Positioneel was hij één van de besten waar ik mee heb gewekt. Ik had iedere week ook altijd mijn vaste belcontacten met hem. Met zijn kennis en inzicht zie ik hem een hele goede trainer worden.”

Taakverdeling

Dennis Horstman (33) stond lange tijd samen met Van der Meulen in het hart van de defensie. “Leiderschap, fanatisme en een persoonlijkheid. Dat zijn de eerste woorden die me te binnen schieten bij Marc. In alles een echte aanvoerder en niet alleen iemand met een band om. Tactisch sterk, maar ook bloedfanatiek. Dat heeft hij ook met spelletjes. Hij kan maar wat slecht tegen zijn verlies.”
“We hadden in het veld eigenlijk altijd wel een hele goede taakverdeling. Het klikte. Mark was een echte aanjager en ik liep als de bal erachter viel vaak wel de gaten dicht. Maar mijn snelheid wordt langzaamaan wel wat minder hoor, haha.”

Trainer

De nu gestopte captain kijkt met veel plezier terug op een succesvolle, maar ook door blessureleed gemankeerde loopbaan. Voorlopig trapt hij nog een voorzichtig balletje mee in het derde, traint hij bij Berkum de Ukken en het Team JO-8 en is hij bestuurslid van de Supportersvereniging. “Ik heb intussen het diploma TC3 en wil me verder ontwikkelen in het trainersvak. In dat kader zal ik heus nog wel eens bij een andere club terechtkomen, maar Berkummer blijf ik altijd.”