‘King’ leeft zijn leven in Italië en heeft PEC nog steeds erg lief

VOETBAL - Hij had een maandje vakantie en was de meeste tijd bij familie en vrienden. Af en toe trapte hij een balletje, tenniste wat en vorige week dook hij ook bij PEC Zwolle. Gisteren vertrok KIngsley Ehizibue (29) weer naar Udine, waar deze week de voorbereiding start. ‘King’ heeft het naar zijn zin bij Udinese, maar een kruisbandblessure zette hem wel behoorlijk aan het denken. “Ik heb geleerd om elke dag te waarderen.”

(door Erik Riemens)

Hij heeft nog een contract tot en met 2026 en begin aan zijn derde seizoen bij Udinese Calcio. Ehizibue speelde van 2014 tot 2019 bij PEC Zwolle, kon daarna een toptransfer maken naar Genua, maar volgde zijn gevoel en zei nee. Vervolgens verhuisde hij naar FC Köln, waar hij drie jaar speelde en zelfs tegen Oranje aanschurkte. In 2022 volgde een transfer naar Italië, waar in het weekend van 17 augustus de eerste speelronde op het programma staat. Tegen wie wordt deze week pas bekend. “We beginnen woensdag en we gaan ook nog lang op trainingskamp naar Oostenrijk. Die voorbereiding is echt pittig. Veel lopen, in de gym trainen. Echt heel fysiek.”

Geweldige verdediger

Kingsley moet nog kennismaken met de nieuwe trainer (De Duitser Kosta Runjaic, ER) die Fabio Cannavaro opvolgde. De Italiaanse recordinternational hield Udinese in de Serie A, maar kon na zes duels toch weer vertrekken. “Cannavaro was vroeger een geweldige verdediger en ik vond hem ook geweldig als trainer, want hij dacht altijd twee stappen vooruit en heeft ervoor gezorgd dat we niet degradeerden. Udinese wil een stabiele club worden op het allerhoogste Italiaanse niveau. Dat betekent veel spelers verkopen en halen. Dat is ieder jaar zo. Toch voetbalt Udinese al wel dertig jaar in de Serie A.”

Als een zegen

Kingsley is inmiddels volledig één met Italië. Hij spreekt de taal goed, woont op zichzelf in Udine en is normaal gesproken een van de startende spelers. Zeker in het eerste jaar kende hij een prima seizoen. “Bij Köln speelden we 4-3-3, hier 3-5-2, maar mijn rol is hetzelfde. Ik moet de hele rechterkant bestrijken met mijn snelheid. In Italië is voetbal echt een enorm tactisch spelletje, daarom is het soms best saai. Buiten het veld gaat het leven hier erg lang door, je leeft meer zeg maar. Eten doe je heel laat en ik heb al snel geleerd om alles rustig aan te doen en elke dag te waarderen. Ik zie iedere dag als een zegen.”

Dat laatste houdt verband met de eerdere coronaperiode en wat meer recent met zijn kruisbandblessure, waardoor Ehizibue - die naam prijkt ook op zijn shirt - er van mei tot en met december 2023 uitlag. Best bijzonder om na zeven maanden al weer speelkaar te zijn, erkent hij. “Het was de kampioenswedstrijd tegen Napoli. Ik sprong en in de lucht kreeg ik een duw. Op het moment dat ik op de grond kwam, had ik last van de knie. Eerst viel het wel mee dacht ik, maar de volgende ochtend kon ik de knie niet buigen. Alleen had ik geen idee wat het was, want dat gevoel kende ik niet.”

Tandvlees liep

Sinds eind vorig jaar speelde hij weer en uiteindelijk kwam de Zwollenaar nog tot 23 wedstrijden, maar zijn blessure tekende ook een donkere periode. “Het was een grote tik. Ik ben er dankzij mijn familie, vrienden en God doorheen gekomen. Daar ben ik ze dankbaar voor, want ik heb ook moeilijke momenten gehad. Van eenzaamheid, de druk en de stress. Het voetbal kent mooie dingen, absoluut.”

“We verdienen goed, maar er zijn ook lelijke kanten. Je betaalt er ook een prijs voor. Van altijd maar moeten presteren, supporters verwachten zoveel van je en er is ook racisme, al had ik daar ook in Nederland en Duitsland last van, zeker op social media. En als die grens écht bereikt werd, dan reageerde ik er wel op. Ik had zeker in die blessureperiode het idee dat ik op mijn tandvlees liep en heb in die tijd veel nagedacht, gesproken en geleerd om met de dag te leven.”
“Ik moet het van het rennen hebben, mijn snelheid, maar er zijn mensen die niet eens kunnen lopen, begrijp je? Daar ben ik dankbaar voor. Ik heb al jaren een mental coach. Die had ik bij PEC Zwolle ook al. Het is echt een uitlaadklep voor mij.”

Helemaal niets

PEC Zwolle. De clubnaam valt. PEC zit nog steeds diep in zijn hart, al lacht hij een rentree als opvolger van Bram van Polen weg. “Een aantal boys van vroeger zit er nog. Ik ben nog heel erg betrokken en volg alles. Ik heb gewoon nog heel veel liefde voor de club. Mijn broertje voetbalde bij CSV’28 en gaat nu naar PEC Zwolle Onder 13. Het was heel fijn om bij mijn ouders, broertje en zusje te zijn. De eerste week hoefde ik helemaal niets. Echt lekker. In Italië gaat het er allemaal streng aan toe, we zitten heel vaak in een hotel en dan is alles gepland van hoe laat we trainen en lunchen en wanneer we de taal moesten leren. Het is soms nog erger dan vroeger op school, ha, ha.”