Bij Chris van der Meulen wint nu het verstand van de emotie
· leestijd 1 minuut SportAMATEURVOETBAL - Het aantal keren de vraag waarom hij nu stopt, zelfs van zijn eigen zoontje, tikt bijna het aantal levensjaren aan van Chris van der Meulen. De maand mei is voor de 39-jarige Berkum aanvaller toch écht zijn laatste periode als eerste elftalspeler. En dat na maar liefst 23 seizoenen. Er is geen ruimte meer voor twijfel, wel voor een perfecte afsluiting met winst in de bekerfinale, een periodetitel en wie weet nog meer. “Het verstand heeft het nu gewonnen van de emotie.”
(door Erik Riemens)
Zaterdag verloren jullie met 2-1 van DETO, dat was toch een beladen duel voor je, omdat je tegen die tegenstander vorig jaar ernstig geblesseerd raakte?
“Klopt, er zat wel wat spanning op, maar we hadden als team afgesproken dat we ons afzijdig zouden houden. In de eerste helft hadden we de controle, na rust niet. We kwamen aan het einde wat kracht te kort. Bovendien is DETO gewoon een goede ploeg. Gelukkig speelde Swift ook gelijk, waardoor we nog bovenaan staan in de periodestand.”
Zeg het maar, wat is het voor een seizoen tot nu toe?
“Het seizoen van de opstanding. We hebben aan het begin veel langdurige blessures gehad. Sommige spelers misten meer dan tien wedstrijden. Ons begin was écht heel slecht. Daarna wonnen we wat en verloren we af en toe, al waren er maar twee wedstrijden waarin we met meer dan een doelpunt verschil verloren. Nu zijn we bezig met een hele goede serie. Dit kunnen we, laten we zien en is ook ons niveau. Kampioen Eemdijk steekt er bovenuit, maar wij hoeven echt niet voor de nummers twee en drie onder te doen.”
Na je blessure maakte je in oktober je rentree en je staat inmiddels op acht treffers. Hoe tevreden ben je?
“Heel erg tevreden en blij. Zeker als je kijkt naar waar ik vandaan kom. Toen ik herstellende was, was ik serieus al blij dat ik zonder pijn gewoon kon lopen. En nu kan ik belangrijk zijn voor het team, al heb ik wel de nodige kansen gemist hoor. Dankbaarheid, dat is een woord dat dit seizoen wel goed samenvat.”
Komt -ie. Waarom stop je nu eigenlijk? Je kunt nog prima een jaartje door.
“Ja, die vraag krijg ik heel vaak. Ik wil in ieder geval niet meer het risico lopen dat ik geblesseerd raak. Ook ben ik niet meer de aanvaller van jaren geleden zeg maar. Verder worden mijn kinderen groter en eentje daarvan speelt straks bij PEC. Wel ga ik zonder verplichtingen voetballen in het derde van Berkum. Een keertje vlaggen of wassen, ik vind het allemaal prima. Zolang mijn shirtje maar klaarligt, ha, ha.”
Maar eerst afsluiten met de bekerwinst toch?
“Zeker en sterker nog. Dit wordt mijn eerste bekerfinale ooit.”
