“Die Van der Meulen gaat eerst maar een keertje vlaggen”

AMATEURVOETBAL -  Het oude Berkum vaantje heeft hij niet meer. Een traditie voor de langst actieve speler van het eerste elftal. Het blijft wel in de familie, want broertje Marc heeft het inmiddels in zijn bezit. Nog een keer is het voorbereiden, samen de kleedkamer in en dan het veld op. Voor de allerlaatste wedstrijd in het eerste elftal. Chris van der Meulen (39) neemt vrijdag afscheid tegen PEC Zwolle. “Ik kijk er enorm naar uit.”

(door Erik Riemens)

Maar liefst 22 jaar voetbalde hij in het eerste elftal van Berkum. Zwarte broek en witte trui. Nooit trok hij iets anders aan. Natuurlijk werd er aan hem getrokken, want ‘wie er als buitenspeler ieder seizoen nog minimaal tien maakt, moet doorgaan.’ “Dat zei Marc altijd. Er is trouwens een moment geweest dat we in dezelfde week gebeld werden door Spakenburg en IJsselmeervogels, ha, ha. Dit seizoen maakte ik er overigens ‘maar’ negen. Gelukkig scoorde ik in de allerlaatste competitiewedstrijd nog wel tegen Ajax.”

Familieknuffel

Dat het zover kwam, mag een mirakel heten. Want Van der Meulen revalideerde in 2022 maandenlang van een doodschop op 18 april van dat jaar tegen DETO. Het verhaal is bekend, de afloop haast ongekend. Op 8 oktober - het richtpunt was na de winterstop - maakte hij zijn rentree en schoot hij als invaller in de slotfase vanaf de penaltystip Berkum naar de winst tegen ‘d Olde Veste. Zijn oudste twee kinderen stonden naast de goal. Een innige en emotionele familieknuffel volgde.
“Ik ben nu helemaal fit, maar toen wist ik echt niet of ik überhaupt wel weer normaal zou kunnen lopen, laat staan terug zou komen op het voetbalveld. In de tweede seizoenshelft ben ik echt weer helemaal fit geworden. Daar heb ik dan ook alles aangedaan, want ik heb in mijn eentje veel kilometers gemaakt op het hoofdveld van Berkum.”

“In de tweede seizoenshelft kwam ook het besef van ‘ik kan nog meekomen en van waarde zijn voor de ploeg’. Dat is ook niet de reden dat ik stop. Die vraag krijg ik best nog wel vaak, maar dat vind ik alleen maar leuk. Het is een combinatie van factoren. Ik heb vier kleine kinderen en was iedere zaterdag de hele dag weg. Het is tijd voor andere dingen, een ander leven dat ook zijn charme heeft. Het plaatje is compleet, de cirkel is nu rond.”

“De wedstrijden vond ik overigens wel prima. Hoe meer mensen, druk en spanning hoe beter ik het vond. Geef mij maar een beslissende penalty zeg maar. Maar na zoveel jaren op de dinsdagtraining in de regen een passen en trappenvorm, daarvan dacht ik weleens van wat doe ik hier?”

Shirtje klaar

Zaterdag blijft sowieso de sportdag. Komend seizoen is Van der Meulen ongetwijfeld veel op de voetbalvelden te vinden. Zo staat hij op de spelerslijst van het derde elftal. Met vrienden ballen op een alleszins acceptabel niveau, terwijl er op de dinsdagavond getraind kan worden. “We dollen wat in de groepsapp over dat mijn shirtje dan toch wel klaarligt. Dan krijg ik steevast het antwoord van dat ‘die Van der Meulen eerst maar eens een keertje moet gaan vlaggen.’ Ik ben er heus niet elke week bij, want ik wil ook weleens een voetbaltripje maken of bij het eerste elftal kijken..”
“Ook heb ik nu de mogelijkheid om andere sporten te beoefenen, zoals hardlopen en aan de Halve Marathon van Zwolle meedoen of beter worden in padel. Verder word ik leider van Berkum Onder 8 van mijn ene zoon en gaat de oudste bij PEC Zwolle in de Onder 11 voetballen.”

Knipperlicht

 ”Zelf heb ik ook bij Zwolle gespeeld, in de c’tjes. In die tijd was ik vrij groot en werd ik achterin gezet. En een ding moet je Chris van der Meulen niet laten doen en dat is verdedigen. Ik herinner mij nog een wedstrijd tegen FC Emmen, die moesten we winnen om niet te degraderen. Ik stond inmiddels in de spits, scoorde de 2-1, maar maakte ook een eigen doelpunt op het moment dat ik naar achteren moest. Daardoor werd het 2-2 en waren we alsnog gedegradeerd. Na een seizoen moest ik weg, al had dat ook te maken met fysiek ongemak waar ik toen mee te maken had. Later heb ik nog een keer een testwedstrijd gespeeld. Laten we het erop houden dat ik een knipperrelatie had met PEC, die nooit echt aangegaan is.”

En datzelfde PEC Zwolle is vrijdag de tegenstander in zijn afscheidswedstrijd, Met zijn twee voetballende zonen Daniël en Lucas als pupil van de week (”gek genoeg zijn ze dat nog nooit geweest”). en met tweelingbroer én bestuurslid Stefan en broertje Marc onder andere in het organisatiecomité.

Glimlach

“Ik kijk er echt naar uit en ben blij dat het zo eindigt. We hebben na de winterstop een hele goede serie gedraaid, de beker gewonnen en ik was en ben weer helemaal fit. Van een donkere wolk naar een roze wolk zeg maar. Zo kijk ik ook terug op mijn carrière, namelijk met een grote glimlach.”