Karateka Merel Landman: “Wil hier sterker dan ooit uitkomen”

KARATE -  Merel Landman combineerde in haar jonge jaren voetbal en karate. Naast haar overtuiging om vol voor een sport te gaan en haar talent, lopen blessures als een rode draad door haar sportcarrière. De 21-jarige Zwolse karateka is lid van sportschool Budo Boot. Een monoloog over haar kruisbandblessures, de liefde voor voetbal, het nut en noodzaak van ervaring én haar toekomst die misschien wel bij de politie ligt.

(door Erik Riemens)

Kruisband

“Ik heb altijd zin om te trainen, maar die avond op de een of andere manier niet. Ik voetbalde bij CSV’28. We deden een rondo en ik stond in het midden. Ik maakte een beweging naar de bal en voelde een knak in mijn knie. Toen wist ik nog niet wat het precies was, al had ik wel veel pijn en kon ik er niet op lopen. Na een mri-scan bleek dat mijn kruisband was afgescheurd en moest ik minimaal negen maanden revalideren. Op het moment dat ik op het veld echt weer wat mocht doen, zakte ik er tijdens de allereerste actie weer doorheen. Het voelde niet goed. Ik had uiteindelijk wel doorgekund, maar het zat mij niet lekker en ik ben meteen gestopt met voetballen. Dat was in 2017.”
“Afgelopen december tijdens een karatetoernooi, wilde een meisje mij vegen. Met mijn voet bleef ik staan, terwijl mijn knie wegdraaide. Daarna was het weer mis. Dat wist ik gelijk, ik kende de pijn en ben meteen gestopt. Het ‘grappige’ was dat er een filmpje gemaakt werd en dat gezegd werd van het valt wel mee, het ziet er niet ernstig uit. Ook bij de EHBO zeiden ze van je kunt wel door. Dat heb ik vervolgens gedaan, alleen bij de eerste beweging toen ik opzij wilde stappen, zakte ik er weer doorheen. Ik zei tegen Dylan (van Moerkerk, karateka en vriend, red.) die mij aan het coachen was van ‘ik wil stoppen, het is klaar.’ Vier weken geleden ben ik geopereerd. Daar heb ik voor gekozen, omdat ik door wil. Als je je niet laat opereren dan denk je straks te vaak van ‘er is een kans dat ik er weer doorheen ga.’ Ik zie het niet zitten dat ik aan het vechten ben en bezig moet zijn met mijn knie.”
“Het betekent wel dat ik er een jaar uitlig, maar ik wil die periode wel aanhouden. Want voordat ik echt weer honderd procent ben, ben ik twaalf maanden verder. Ik heb geleerd om eerder te luisteren naar mijn lichaam. Natuurlijk was er twijfel, niet zozeer om te stoppen, wel om mij te laten opereren. Maar mijn gevoel zei dat ik dat moest doen. Mijn doel is om hier sterker dan ooit uit te komen. Al blijft het best bizar dat ik op mijn leeftijd al drie keer een kruisbandblessure heb gehad.”

Voetbal

“Ik ben een echt voetbalmeisje, was altijd bezig met een bal en wilde profvoetballer worden. Ik begon bij SV Zwolle toen ik een jaar of vier, vijf was. Later ging ik naar het CSE en daarom was het beter om op een hoger niveau te gaan spelen. Ik trainde een keer mee bij SVI, maar koos uiteindelijk voor CSV’28. Daar speelde ik bij de jongens, bij de 15-1. Dat ging goed, we werden kampioen. Vervolgens trainde ik mee bij Jong PEC Zwolle. Er was in die tijd nog geen jeugdteam, nu wel. We waren meer een trainingsgroep die af en toe wedstrijden speelden. Ik combineerde beide sporten vanaf mijn negende. Ik weet nog dat ik een keer bij de sportschool aan het voetballen was en dat de bal over het dak ging. Aan de andere kant stond Hetty, zij werkte daar. Ik vroeg wat er te doen was in die sportschool. ‘Karate en je mag wel een keer meedoen’’, zei ze. Ik was een meisje dat alle sporten heel leuk vond, dus dat ging doen. Alleen voetbal ging voor, behalve in 2016 tijdens het jeugd EK Wado (een bepaalde karatestijl, red.) in Zwitserland. Daar werd ik eerste, terwijl karate voor mij toen niet meer dan een bijsport was. Ik voetbal ook nog weleens. Nu wil ik eerst carrière maken in karate en als dat klaar is, ga ik denk ik wel weer voetballen.”

Ervaring

“Karate ging eigenlijk meteen heel goed. Al vrij snel kwam ik in de nationale selectie. Omdat ik het NK won, mocht ik meedoen aan het olympisch kwalificatietoernooi in Parijs en aan het EK in Kroatië in 2021. Vanaf dat moment begon ik heel veel druk op mezelf te leggen. Dat ik moest presteren en ik volgde minder mijn eigen gevoel. Ik ging naar het EK, had eigenlijk helemaal geen ervaring en dacht te veel na. Ik lag er in de eerste ronde uit. In Parijs tegen een ervaren Braziliaanse kwam ik voor. Ik wist toen eigenlijk niet wat ik moest doen en verloor door gebrek aan ervaring. Die heb ik nu wel.”

Politie

“Ik doe de opleiding social work op het Deltion College. Mijn vader werkt bij de politie in Heerenveen. Ik wil ook graag naar de politie-opleiding. Als ik klaar ben met revalideren, ga ik solliciteren. Ik hoop dat ik word toegelaten, alleen de politie kent geen topsportregeling. Dan wordt het misschien wel de keuze of de opleiding of sporten op topsportniveau. Ik wil het liefst alleen maar sporten, maar ik moet natuurlijk ook gewoon geld verdienen en aan mijn toekomst denken.”